Tijdens grote fietstochten repeteert hij zijn toneelteksten hardop

Samen met fotografe Julie Blik heeft Ariella Kornmehl begin 2015 een online portrettenproject opgezet genaamd FACESTORIES. Ze portretteren bijzondere mensen in bepaalde beroepsgroepen en schrijven daar een passende tekst bij, die ze vervolgens samen plaatsen op hun Facebookpagina. Kiekie plaatst iedere week een foto en verhaal uit dit bijzondere project. Deze week; Hans Croiset.

 

Persoonlijke noot: 

 

'We ontmoetten Hans in het Lloyd Hotel, hij kwam binnengerend, wilde niet te laat zijn op onze afspraak dus had hij zijn auto ergens op een plek neergezet waar een ervaren foutparkeerder zijn handen nog niet aan zou branden! Ik bood aan zijn auto even te parkeren in de garage en dat mocht, geweldig, want zo kon ik, voor een kort moment, genieten van die fijne sportieve oldtimer waarin een mens zich meteen even in een andere wereld waant. Hans is een prachtmens; wat een eer om met hem te mogen praten over zijn jeugd, de moeilijke oorlogsperiode, zijn familie. Het fotograferen ging gemoedelijk, natuurlijk kan het bij een acteur zo zijn dat je langer door moet werken om een 'echte' blik te vangen. Bij Hans was die blik er vrijwel direct, toch kozen we uiteindelijk voor deze foto. 

JBF_3637-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerkt.jpg

      Hans Croiset

Tijdens grote fietstochten repeteert hij zijn toneelteksten hardop. 'Dat werkt ideaal, de aanknopingspunten in de natuur waar ik me aan vast kan klampen. Bepaalde monologen herhaal ik luid op een vaste plek waar ik voorbij fiets. Ja, mensen om me heen denken dat ik gek ben.' Dat maakt Hans niet uit. Hij is vooral graag aan het werk. Dat omvat niet alleen het acteren, maar ook het schrijven, vertalen, regisseren en fotograferen, er is altijd weer een project waar hij helemaal voor gaat. We complimenteren hem met het geniale 'De Vader' waar hij momenteel een hoofdrol in speelt. 'Maar volgend jaar ga ik iets nóg leukers doen! Het is heerlijk om op late leeftijd nog zo hard te werken!' Hans is grotendeels autodidact. Dat hij in de voetsporen van zijn vader trad als acteur vindt hij niet relevant. Over zijn ouders, zijn jeugd en de Tweede Wereldoorlog wil hij liever niet praten. 'Vergeleken bij mijn leeftijdsgenootjes heb ik eigenlijk geluk gehad. Maar het was een verschrikkelijke tocht. En eigenlijk waren de naweeën van de oorlog erger dan die jaren zelf.' Hij vecht tegen de angsten uit zijn jeugd en hij wil vooruit, niet achterom kijken. In zijn jongere jaren had hij er misschien wat meer aandacht aan kunnen besteden, maar toen stond hij midden in de kracht van zijn leven, 'dan heb je de rust niet om leed te delen... en nu leven onze kinderen in die opbouwende fase, dus wil ik ze ook niet belasten.' Schrijven is de beste therapie, zegt Hans vol overtuiging, en alles is terug te vinden in zijn autobiografie 'Badhuisweg'. Samen met zijn echtgenote geniet hij vandaag de dag van zijn kleinkinderen, tussendoor treedt hij op en werkt hij keihard aan de gefingeerde autobiografie van Vondel. Daarbij komt dat Hans ook nog heel stoer in een cabrio sportwagen rijdt. Zo willen wij ook wel oud worden!

Tekst: Ariella Kornmehl

Foto: Julie Blik