Instax dagboek van Hanne Postma

Wij vragen interessante beeldmakers een Instax dagboek bij te houden over de reizen die ze maken. Hanne Postma (1993) fotografeert voornamelijk mannen tijdens gesprekken, maar als ze alleen is landschappen en stillevens die bij haar humeur passen. Met de Instax Wide Black and White vertrok zij naar de stad van de liefde: Parijs.  

''Ik bedenk vaak plannen rond middernacht. Zo kwam ik bij het idee om alleen naar Parijs te gaan terwijl ik op een 'merci, bonjour' en een 'la vache qui rit' na geen Frans spreek. Dit was ontzettend uit mijn comfort zone maar het was middernacht en dan ben ik impulsiever en ambitieuzer. Daardoor kwam het zo dat, tegen de tijd dat de zon weer op kwam, ik mijn treinticket naar Parijs had geboekt.''

''Parijs presenteert zichzelf als de stad van de liefde en liefde, dat is precies wat ik nodig had. In april had ik een Parijzenaar gefotografeerd in Amsterdam die mij vertelde dat het belangrijkste Franse woord 'amour' is. Hij sprak zo passievol over zijn stad en hij beloofde mij dat het magisch was. Mijn tijdelijke thuis was een appartement naast de straat waar Vincent van Gogh ooit gewoond had, in het hart van de wijk Montmartre. De perfecte locatie die er voor zorgde dat ik om vijf uur in de ochtend op de trappen zat bij Sacré-Coeur om de zonsopgang te zien. Een plek die normaal vol staat met toeristen was leeg, op mij en een paar duiven na. Ik hou van de zonsopgang, aangezien het grootste gedeelte van de mensheid nog slaapt is er veel wat je kan doen en laten, er is niemand die het ziet. Ik denk na over waar ik ben in mijn leven, voor mijn gevoel sta ik vast. Ik heb grootse plannen maar nog niet alle middelen om ze werkelijkheid te maken. Misschien houd ik daarom zo van dit tijdstip; er is niemand wakker om mij uit mijn dromen te praten.''

''Mijn mijmering werd onderbroken door een Engels stel. Ze hadden ruzie. De man was bezig om van zijn vriendin een ex te maken, alleen had zij het zelf nog niet door. Ze was druk in de weer met een selfie stick terwijl hij met een chagrijnige blik een sigaret rook. Zijn sigaret was op en zijn geduld ook. Hij pakte de selfie stick uit haar handen en gooide hem de trappen af. Hij zei dat het over was. Hij had genoeg van haar en wilde terug naar huis. Hij liep weg. Ze rende achter hem aan. Bijzonder hoe zoiets lelijks als een relatie die eindigt, kan gebeuren bij zo'n mooi uitzicht in de stad van de liefde.''

Zo ver de smalle straatjes in dat zelfs Google Maps mij niet meer kon vinden

''Ik had het uitzicht wel gezien en ik ben gaan dwalen door de straten van Parijs. Zo ver de smalle straatjes in dat zelfs Google Maps mij niet meer kon vinden. Ik kwam langs Dali Paris waar een overzichtstentoonstelling van Salvador Dali te zien was. Zijn gebruik van verschillende materialen en zijn kijk op de wereld vind ik inspirerend. Dit was precies wat ik nodig had, het gaf me nieuwe energie. Energie om de metro te pakken, een stokbrood te halen en uit te stappen bij een willekeurige halte, eentje waarvan de naam wel leuk klonk.''

''De keuze viel uiteindelijk voor Garibaldi. Een metrohalte tegenover een park met veel te mooie bomen. Daar ben ik in de schaduw het boek 'And the hippos were boiled in their tanks' door William S. Burroughs en Jack Kerouac gaan lezen. Een boek dat ik een dag eerder in de beste boekwinkel van Parijs – 'Shakespeare and Company' – had gekocht nadat ik op bezoek was geweest bij de Notre Dame. Eenmaal uitgelezen ging ik naar de Henri Cartier-Bresson Foundation, die in het gebouw van mijn dromen zat. De ruimtes werden verlicht door de grote ramen. Natuurlijk licht had de hoofdrol. Ik had de neiging om een hoek te claimen, ik wilde mannen gaan regelen om te fotograferen en het mijn studio noemen. Ik was moe, voldaan, geïnspireerd en ging terug naar mijn tijdelijke thuis. In de avond had ik afgesproken met de Parijzenaar maar hij kwam niet meer. Er was last minute wat tussen gekomen. Ik had in Parijs een blauwtje gelopen terwijl groen mijn lievelingskeur is.''