Een ode aan de natuur door Anouk van Kalmthout

Binnen de modefotografie is ze iemand die opvalt. Haar autonome projecten zijn net zo bijzonder. Anouk van Kalmthout is een Amsterdamse fotograaf (1991), bekend vanwege haar mysterieuze en surrealistische atmosfeer in haar werk. Ik sprak met haar over haar manier van werken, haar inspiratiebronnen en dromen.

Er zit veel fantasie en surrealisme in jouw werk. Waar komt dat vandaan?

Ik heb me altijd wel aangetrokken gevoeld tot magisch realisme. Als kind kon ik goed alleen zijn, ik had weinig nodig om mezelf te vermaken. In mijn gedachten leefde ik twintig films tegelijk. Stiekem zijn fantasy- en kinderfilms nog steeds mijn lievelingsfilms. Die dromerigheid levert me fantasierijk werk op, maar tegelijkertijd ook veel boetes in het verkeer, haha.

Wat voor rol speelt de mens in dit geheel?

Mijn foto's hebben iets introverts. De mensen lijken altijd te reflecteren. Er zit een soort anonimiteit in. De eenzame mens, maar niet zielig en verlaten. Je ziet ook een ode aan de natuur er in terug. Mijn werk is vrij romantisch in dat opzicht. Het gaat vooral over gevoel en verbeeldingskracht; wat wij ervaren als realiteit is misschien niets meer dan een grote illusie. Maar is dat erg?

Hoe ontstaan de ideeën voor jouw werk?

Bij mij komen de ideeën vrijwel altijd als ik in bed lig en moet slapen. Na een tijdje ontploft mijn hoofd en schrijf ik alles op wat er langs waait. De dag erna filter ik het en meestal is het idee er dan al wel. Zodra ik iets twintig keer ga overdenken wordt het er niet beter op. Meestal ga ik bij een shoot uit van een gevoel en een locatie, en laat ik me op het moment zelf verrassen door wat er ontstaat.

Ik hou van dat soort ‘ongelukjes’