An-Sofie maakt haar dromen waar

DSC_2927-1.jpg

De jonge, Belgische An-Sofie werkt voor verschillende magazines en kranten en haar werk wordt regelmatig geëxposeerd in binnen- en buitenland. Ook heeft ze al heel wat prijzen en awards op haar naam staan zoals een eerste prijs bij de Zilveren Camera in 2012 met haar serie 'a lamb named beauty' en was ze finaliste bij de Lens Culture Portrait Awards. An-Sofie is doortastend en vastberaden, maar vooral een lieve en charmante Vlaamse, die we graag zien in ons lab. In januari begint ze aan een nieuwe droom in haar leven; haar eigen eetcafe in het dorp waar ze is opgegroeid; Ename.

Ramona op weg naar de varkens met etenresten. © An-Sofie

Vertel eens over vroeger; waar ben je opgegroeid en heb je een opleiding voor fotografie gevolgd?

“Ik ben opgegroeid in een klein dorp in de Vlaamse Ardennen; ‘Ename’. Mijn opleiding fotografie heb ik aan het KASK gevolgd in Gent, drie jaar bachelor en twee jaar master. In 2011 ben ik afgestudeerd aan de School of Arts.”

Hoe ben je op het idee gekomen voor de serie ‘My first rifle’?

“Samen met fotoredacteur Frank Schallmaier bladerde ik door de Volkskrant toen we op een artikel botsten van een vijfjarige jongen die zijn zusje van twee had doodgeschoten met een geweer. Dit was gebeurd in Kentucky. Toen ik het las dacht ik meteen: hier ga ik heen. Ik wilde de kinderen opzoeken en ontmoeten die zo’n geweer hebben. ‘My First rifle’ zijn portretten van kinderen met hun eerste geweer (First rifle is ook de merknaam). Het was heel moeilijk om de kinderen te vinden, maar uiteindelijk is het toch gelukt. De serie is geschoten voor de Joop Swart Masterclass van World Press Photo in 2012.”

Uit de serie 'My first Rifle' © An-Sofie

Wat vind je het leukste aan werken voor de Volkskrant?

“De verscheidenheid aan opdrachten vind ik het allerleukst. Het is zo ontzettend gevarieerd en de Volkskrant maakt echt plaats en budget voor prachtige, buitenlandse projecten, wat vandaag de dag toch wel echt apart is. Door deze krant ben ik wereldwijd op tal van prachtige klussen gestuurd de afgelopen vier jaar. Ze hebben me op korte tijd, heel veel laten zien aan de hand van opdrachten. Met je camera kom je nogal eens ergens!”

Waarom besloot je weer in België te gaan wonen?

“Ik heb in totaal drie jaar in Amsterdam gewoond en ben direct na mijn studies (2011 tot 2014) altijd fulltime voor de Volkskrant aan het werk geweest. België ligt mij nog heel nauw aan het hart en ik merkte dat ik niet kon blijven wonen in zo'n grote stad als Amsterdam. De vele toeristen, het is allemaal niet voor mij weggelegd. Ik ben opgegroeid op het platteland en miste dat heel erg, samen met mijn vrienden en familie. Op een dag nam ik de beslissing te verhuizen en daar heb ik tot op de dag van vandaag nog geen spijt van gehad. Ik werk nog steeds als fotografe voor de Volkskrant en Vrij Nederland, gecombineerd met Belgische kranten en vrij werk.”

Commune in Roemenie dat bestaat uit een straat met 8 huizen. Per huis is er een andere bevolkingsgroep. Het is een streng orthodoxe gemeenschap waarbij een Pater Familias (Father Tanase) jongeren, weeskinderen, mentaal gehandicapte mensen, misbruikte vrouwen of mannen samenbrengt in een commune waar ze onderdak en eten krijgen. © An-Sofie Kesteleyn

Waar gaat je de serie 'Valea Screzii' over?

“Valea Screzii toont de tweeling Ramona en Raluca (36) die slachtoffer zijn geweest van het communistisch regime. Ze zijn geboren in slechte tijden en zijn direct door hun moeder gedumpt in een weeshuis. Ze hebben er jarenlang onder erbarmelijke omstandigheden geleefd, waardoor ze de mentale leeftijd hebben van vijfjarigen. Toen ze 18 jaar werden, zijn ze uit het weeshuis gegooid en hebben ze tot hun twintigste in Boekarest op straat geleefd. Op een dag heeft de pater familias van een commune in de Bergen, father Tanase, de meisjes gevonden en ze ondergebracht in de commune Pro Vita. Daar leven ze sinds toen. Ik ben op de commune gebotst en er twee keer naartoe gegaan. Ze gaven mij toen een kamer waar ik kon verblijven. Ik ontmoette de tweeling en zij volgden me overal, ik ben ze dan ook beginnen te zien als hoofdpersonages in mijn nieuwe reeks.”

© An-Sofie Kesteleyn

Wat was je meest bijzondere ervaring in de fotografie ooit?

“Je maakt zoveel bijzondere ervaringen mee, van diepzeeduiken tussen schildpadden tot vluchtelingenkampen op de grens met Syrië. Maar de leukste reis die ik ooit heb gemaakt, was de wereldreis die ik samen met schrijver Haroon Ali maakte in 2011. We zijn toen in drie weken tijd in vijf wereldsteden op vier verschillende continenten geweest. Best wel een pittig reisje, maar echt gek om op zo'n korte tijd zoveel verschillende culturen te zien en vluchten te nemen.”

Het contrast tussen arm en rijk is in die stad zo ontzettend groot, onvoorstelbaar

© An-Sofie Kesteleyn

Afgelopen jaar heb je een reis gemaakt naar Mexico, wat heb je daar gedaan?

“Ik heb daar nieuw werk gemaakt in opdracht voor het Internationaal Fotofestival te Knokke in België. Het thema is dit jaar Mexico Megalopolis. Ze tonen fantastisch werk van Mexicaanse fotografen en de organisatie wilde in dit thema vier Belgische fotografen op pad sturen naar de metropool. We waren heel erg vrij en mochten maken wat we wilden, wat tegelijkertijd ook weer lastiger was. Ik heb verschillende reeksen gemaakt. In Mexico City ben ik op zoek gegaan naar de rijkere elite-jongeren die daar leven. Het contrast tussen arm en rijk is in die stad zo ontzettend groot, onvoorstelbaar. En er is erg sprake van een bepaald klassensysteem, kort door de bocht gezegd: als je als Mexicaan geld hebt, kom je ergens. Anders beland je in de marge. Ik ben naar de ‘chiquere’ clubs gegaan op zoek naar die rijke jongeren. Tegelijkertijd heb ik ook een serie gemaakt van een aantal jongeren die bij een stoplicht elke dag auto’s aanvallen om hun ramen te wassen. Mensen doen veel voor weinig geld in Mexico City.

Foto gemaakt in een township (New Brighton township) in Port Elisabeth, Afrika. Moeder met kind koopt iets aan een kraam. Alles is achter slot en grendel in die gevaarlijke townships. Eind februari 2015 © An-Sofie Kesteleyn

Je bent een tijdje heel ziek geweest, heeft die periode je doen veranderen als fotograaf?

“Toch wel een beetje. Ik durfde nooit nee te zeggen tegen een klus. Sindsdien doe ik dat vaker, ik stel mezelf en mijn lichaam voorop. Het is heel makkelijk om je te laten meesleuren in de stress van fotojournalist en de snelheid voor kranten. Daardoor ben ik een beetje overkop gegaan. Ik neem nu wat vaker gas terug en luister meer naar mijn lichaam.”

Uit de serie 'Bumper Jumpers' Mexoco City. Miguel (38) maakt meestal werkdagen van acht tot zes en moet daaromheen zo'n twee uur reizen van en naar zijn huis in Santa Marta, ongeveer 30 kilometer

 Hoe combineer jij je betaalde opdrachten met vrij werk?

“Ik werk veel en spaar mijn geld om te investeren in vrij werk. Je moet het soms ook niet te ver zoeken. Mijn nieuwe serie in Roemenië is met weinig geld gerealiseerd. De vlucht was vijftig euro en ik heb twee weken gratis mogen verblijven in de commune. Veel fotografen reizen naar de verste landen om nieuwe series te maken, maar dit hoeft niet altijd. Probeer iets in je buurt te zoeken. Er zijn onderwerpen in België en Nederland zat en zo kan je er ook tussendoor aan werken. Ik begrijp ook wel dat je als fotograaf er soms eens uit moet zijn en de verwondering van een nieuwe plek moet hebben. Een gulden middenweg is de oplossing.”

Naast haar fotografiecarrière is An -Sofie een eetcafe begonnen in haar geboortedorp Ename in Belgie. Eetcafe Paulette, venoemd naar haar oma, opent 5 januari 2017 haar deuren.

Eetcafe Paulette Enameplein 12 9700 Oudenaarde, BE

eetcafepaulette.be ansofiekesteleyn.be