Gewonde Nederlandse veteranen, een fotoserie van Dennis van Lingen

Bijna iedere dag zien we berichten in het nieuws over het leed van burgerslachtoffers. Dennis van Lingen laat met zijn fotoserie ‘Veterans’ echter een kant zien, die wat minder vaak belicht wordt. Van de 60.000 Nederlandse militairen die de laatste 40 jaar op missie zijn geweest, keerden naar schatting 1.000 gewond terug. Dagelijks worden zij geconfronteerd met de vaak ernstige lichamelijke en psychische verwondingen. Ik sprak hem over deze bijzondere serie, zijn inspiratiebronnen en andere projecten waar hij mee bezig is.

'Veterans'

Jouw project ‘veterans’ had eigenlijk de titel ‘ik ben het er heel lang niet mee eens geweest’. Waar staat dat voor?

Dit is een uitspraak van één van de veteranen. Het staat symbool voor het acceptatieproces waar de veteranen doorheen gaan. Namelijk die van een blijvende verwonding. De oorlog laat diepe sporen na, zowel bij de veteranen als bij de familie. Het heeft veel indruk op mij gemaakt. Vooral de verwondingen die je vanaf de buitenkant minder goed ziet, zoals bij de veteranen met een posttraumatische stress stoornis.

Wat heb je ontdekt door de gewonde veteranen te fotograferen?

Ik heb ze grotendeels thuis gefotografeerd. Intiem, ingetogen en kwetsbaar. Wat ik bijzonder vond om te zien, was dat geen enkele veteraan er moeite mee had om op deze manier gefotografeerd te worden. Terwijl het soms echt heel confronterend is. Ze vinden het belangrijk dat er aandacht is voor dit onderwerp.

'Veterans'

Naast portretten heb je ook andere bijzondere series gemaakt. Zoals ‘Taxidermy’, een serie over mensen die zich bezig houden met het opzetten van dieren. Wat is de kern van jou werk?

Al mijn projecten hebben iets melancholisch, iets wat er niet meer is. ‘Taxidermy’ gaat over rouw, over het niet afscheid kunnen of willen nemen. ‘Abandoned’ gaat over verlaten panden waar ooit mensen hebben gewerkt, gewoond, gelachen of gehuild. De gewonde veteranen willen niets liever dan terug gaan naar wie ze waren, maar dat zal nooit meer kunnen.