It's my fucking birthday

In 'op weg naar het eindexamen' volgen wij fotografiestudenten die in het laatste jaar van hun opleiding toewerken naar het eindexamen. Wat betekende de opleiding voor ze en is het gelukt een eigen stijl te ontwikkelen? Meestal gaat dat met vallen en opstaan, maar dat hoort bij het proces. Iedereen beleeft het op een andere manier en dat is nu wat het juist zo interessant maakt. Hier het verhaal van Dylan van Vliet, cum laude afgestudeert aan de Fotoacademie  zijn serie 'It's my fucking birthday'. Een serie bedoeld als kado voor zichzelf.

Hoe waren de afgelopen jaren op de Fotoacademie?

Het eerste wat in mij opkomt, is intens. Ik ben als fotograaf en als mens enorm gegroeid. Toen ik aan de academie begon, voelde ik mij een bang muisje en was ik heel erg bezig met de ‘fotografie-regels’. Nu ben ik vier jaar verder en besef ik mij sinds een jaar dat die ‘fotografie-regels’ helemaal niet bestaan. De maker, ik in dit geval, bepaalt wat de regels zijn. Mede door de opleiding ben ik me vrijer gaan voelen in wie ik ben en wat ik maak. En ondanks dat dat soms letterlijk met bloed, zweet en tranen gaat, had ik het absoluut niet willen missen.

om te geloven waarin je wilt geloven en om lief te hebben wie je wilt liefhebben

Hoe zou je je stijl omschrijven?

Persoonlijk, rauw, vrij en seksualiteit. Dat zijn de woorden die gelijk in mij opkwamen bij deze vraag. Mijn werk bestaat uit veelal kleine (maar soms grote) delen uit mijn leven. Ik werk eigenlijk altijd in series, om voor mijzelf een soort van structuur aan te brengen, aangezien ik erg chaotisch ben. En wanneer je deze series bij elkaar legt, vormen ze puzzelstukjes van mijn leven. Een belangrijk puzzelstukje daarin is mijn eigen seksualiteit, die ik eigenlijk nog steeds niet helemaal begrijp en die ik door middel van mijn fotografie aan het onderzoeken ben. Een ander belangrijk puzzelstukje is vrijheid. De vrijheid om te zijn wie je bent, om er uit te zien hoe je er uit wilt zien, om te geloven waarin je wilt geloven en om lief te hebben wie je wilt liefhebben. Ik vind dit altijd wat pathetisch klinken, maar ik heb zelf meerdere keren ervaren dat je een prijs betaalt wanneer je niet bent zoals de meerderheid. Terwijl de wereld in mijn ogen een stuk interessanter wordt door de mensen die niet in het gareel lopen, maar heerlijk hun eigen weg kiezen.

Op welk werk ben je het meest trots tot nu toe?

Op ‘It’s my fucking birthday’. Ik ben daar acht maanden geleden aan begonnen, omdat ik mijzelf een cadeau wilde geven. 2015 was voor mij een enorm horrorjaar waarin ik erg depressief ben geweest en ik psychisch totaal aan de grond heb gezeten. In het voorjaar van dit jaar sloot ik een heftige therapie af en voelde ik mij voor het eerst trots. Toen besloot ik dat ik mijzelf een cadeau wilde geven in de vorm van een nieuw fotoproject. Ook besloot ik dat ik dit project als boek uit wilde laten komen op mijn eigen verjaardag. De ideale dag voor cadeautjes. Dat is een aantal weken geleden gebeurd en inmiddels heb ik alle boeken verkocht.

Met wat voor serie ga je afstuderen?

Ook met ‘It’s my fucking birthday’, want het is nog niet af. Toen ik aan deze serie begon had ik maar één doel, ik wilde weer even doen waar ik zin in had. Mijn plezier in het fotograferen en het creëren was een tijdje redelijk verdwenen omdat ik verdwaalde in schoolopdrachten en concepten. Dat kon ik nu eindelijk even loslaten. Eigenlijk begin ik nu pas langzaam door te krijgen waar het project over gaat. Het leven voelt voor mij vrij nutteloos, want waarom zijn wij hier? Wat is de bedoeling van dit leven? Ik heb daar voor mijzelf niet echt een antwoord op. Dus heb ik besloten dat ik veel mee wil maken; ik ben hier nu toch. Het gevaar daarmee is dat ik daardoor nog wel eens over mijn grenzen ga met alle gevolgen van dien. Ook heb ik het idee dat ik iets aan het inhalen ben. Ik heb eigenlijk mijn gehele pubertijd met angsten geleefd, met als dieptepunt dat ik een vorm van pleinvrees heb gehad. Die angsten heb ik overwonnen, en nu ik die angsten niet meer voel, leef ik zo nu en dan in de hoogste versnelling. Dat is waar het project voor mij nu over gaat. Maar ik zit nog midden in het proces dus de komende maanden zal hier nog van alles in gebeuren.

Wat zijn je plannen na je afstuderen?

Ik heb voor mijzelf op dit moment besloten dat ik na het afstuderen zo snel mogelijk met een nieuw project wil beginnen om niet in een zwart gat te vallen. Aangezien de Fotoacademie mijn leven best wel in beslag neemt op het moment. Er is een basis om werk vanuit te maken wanneer je deze basis niet bij jezelf kunt vinden. Ook lijkt het mij interessant om een samenwerking aan te gaan met goede vriendin en fotograaf; Nenah Gorissen en goede vriend en fotograaf, Sten Petersen. Beide zijn grote inspiratie bronnen voor mij. Maar door de drukte die de academie met zich mee brengt is het tot nu toe onmogelijk geweest om met zijn drieën iets te maken. Maar ik ben erg nuchter, het duurt nog een kleine acht maanden voordat ik afstudeer en in die acht maanden kan er van alles gebeuren waardoor ik misschien weer op een ander punt in mijn leven sta.

dylanvanvliet.nl