Bosnië, verloren onschuld

2017-Esther-Cappon-Losing-Identity.jpg

Esther Cappon werkte voor haar carrière als fotograaf als sergeant bij Defensie. In haar nieuwste project "Bosnië | verloren onschuld" laat zij de contrasten zien die ze op 22-jarige leeftijd tijdens haar eerste millitaire uitzending naar Bosnië meemaakte. Haar werk is te zien tijdens Rotterdam Photo van 9-12 februari op het Deliplein, Katendrecht.

2017 Esther Cappon - The day Pooh died

Voor jouw carrière als fotograaf werkte je als sergeant bij Defensie. Vanwaar deze ommezwaai?

Op mijn 18e ben ik het leger ingegaan. Nadat ik een administratieve opleiding had afgerond wist ik niet goed wat ik wilde gaan doen. Een saaie kantoorbaan zag ik niet zitten, ik wilde afwisseling en avontuur. Zo ben ik bij de landmacht terecht gekomen. Na 8 jaar op diverse locaties in Nederland en Duitsland en twee uitzendingen naar Bosnië vond ik het genoeg. Je bent nooit thuis en altijd onderweg. Heel leuk als je jong bent, maar uiteindelijk wilde ik meer regelmaat en een thuis. Ik heb daarna diverse baantjes gehad, maar was bij elke baan na drie wel jaar uitgekeken. Fotografie heeft altijd mijn interesse gehad, maar ik deed er niets mee, totdat ik in 2009 een nieuwe camera kreeg. Ik wilde er meer mee kunnen dan op de automatische stand fotograferen. Zo ben ik de basisopleiding gaan volgen bij de Fotoacademie en dat beviel zo goed dat ik in 2010 de volledige opleiding ben gaan volgen. In december 2014 ben ik afgestudeerd.

In mijn foto’s zoek ik naar de contrasten die ik daar heb meegemaakt

2017 Esther Cappon - Surprise!

Waar gaat jouw nieuwe serie 'BOSNIE | verloren onschuld' over waar je mee gaat exposeren tijdens Rotterdam Photo?

Mijn nieuwe project ‘Bosnië| verloren onschuld’ is een heel persoonlijk project. Het gaat over mijn eerste uitzending naar Bosnië toen ik 22 was. Hoe is het om een half jaar door te brengen in een oorlogsgebied, hoe ga je om met een totaal gebrek aan privacy, geen aparte douche en toilet gelegenheid voor de vrouwen. Hoe het voelt om 24/7 met je wapen rond te lopen. Op de verharde paden te moeten blijven en niet in de berm stappen in verband met gevaar voor mijnen. Hoe hou je je staande tussen zo’n 400 mannen en slechts een handjevol vrouwen. Wat gebeurt er als je niet van de base af kunt en de verveling toeslaat. Roddels, ruzies, drank, slapen tussen zes mannen en stukje bij beetje je vrouwelijkheid verliezen, pornoboekjes, eeuwige sneeuw en bevroren haar. In mijn foto’s wil ik laten zien wat ik heb meegemaakt en gevoeld. Als ik terugdenk aan die periode dan denk ik terug met gemengde gevoelens. Ik heb voor dit project ook alle brieven die ik naar mijn ouders schreef, teruggelezen. Hierin wordt eigenlijk bevestigd wat ik al die tijd al wist, namelijk dat het allemaal niet zo leuk en positief was. Ik heb zeker ook mooie momenten beleefd, maar vond het ook heel zwaar. In mijn foto’s zoek ik naar de contrasten die ik daar heb meegemaakt. Zo liepen wij bijvoorbeeld de hele dag met een wapen en schrijf ik mijn moeder een brief waarin ik vraag of zij mijn knuffel wil opsturen omdat ik hem zo mis. Of dat mijn voorganger het kantoortje vrolijk heeft gemaakt door het geel te verven, maar dat ik even wat posters op moet hangen om de kogelgaten weg te werken. Zo zijn er nog tal van dit soort voorbeelden die ik ga verwerken in mijn foto’s.