Instax Dagboek Farren van Wyk

Hoe ziet het leven van een jonge fotograaf eruit? We laten upcoming fotografen een (reis)dagboek bijhouden. Het dagboek wordt geschoten met de Fuji Instax SQ6. Deze keer geeft fotograaf Farren van Wyk ons een kijkje achter de schermen op haar reis naar Zuid- Afrika.

“Ik was dit jaar geselecteerd voor de jaarlijkse kunst-oriëntatiereis van het Mondriaan Fonds. Ieder jaar wordt er een reis georganiseerd naar één of twee landen met als doel kennis te maken de kunstscene in dit land en contacten op te doen voor toekomstige projecten. Dit jaar was de reis naar Zuid-Afrika en Zimbabwe. Zuid-Afrika is het land waar ik ben geboren, stage heb gelopen en mijn afstudeerproject heb gedaan. Tijdens de reis realiseerde ik me dat ik het land niet meer zo goed ken. Dit verbaasde me, omdat ik Zuid-Afrika nog steeds mijn thuis noem. Het was een gevarieerde groep bestaande uit uit curatoren, researchers en kunstenaars.’’

‘‘We hadden veel gesprekken over iedereens werk en werkwijze. Ik kon ook gelijk werk laten zien aan de groep en uitleggen hoe ik mezelf door mijn intuïtie en gevoel laat leiden tijdens het maakproces. Ik had het idee om portretten op straat te maken. Ik ben gefascineerd door de multiculturele samenleving in Zuid-Afrika. Elk moment dat we op straat waren, tussen de afspraken door, stond mijn blik op scherp. We bezochten het nieuwe museum the Norval Foundation in Kaapstad. Voordat de tour door het museum begon zag ik een jongen die buiten de strelitzia’s aan het snoeien was. Strelitzia’s worden ook wel paradijsvogelbloemen genoemd. Ik ging naar hem toe en vroeg hem of ik hem tussen de bloemen mocht portretteren.’’

Het meisje op het slingerende pad was het mooiste verjaardagscadeau

‘‘Deze bloemen herinneren mij aan het kleine tuintje dat mijn moeder had bij ons oude huis in Zuid-Afrika. Na de rondleiding bij The Norval Foundation, stond er een studiobezoek bij de kunstenaar Mawande Ka Zenzile op het programma. Mawande is opgegroeid in een armoedige township en wordt vertegenwoordigd door de galerie Stevenson. Om dichtbij zichzelf te blijven koos hij ervoor om een container te gebruiken als studio, vertelde hij. De container staat voor zijn ouderlijk huis in een township buiten het centrum van Kaapstad. Ik heb Mawande voor zijn studio geportretteerd. Zij rug was recht, hij glimlachte zachtjes. Hij zag eruit als iemand die helemaal in zijn element was. Hij was thuis. Ik was thuis. Ik herkende mezelf in hem. Na een week in Zuid-Afrika gingen wij door naar Zimbabwe. In Zimbabwe bezochten wij de hoofdstad Harare en Bulawayo. Een van onze laatste dagen in Harare was op 13 september. Mijn verjaardag. Ik had het aan niemand van de groep verteld. Ik werd 25 jaar. Er stond een galeriebezoek op de planning. Het Dzimbanhete Arts Interactions Centre was ongeveer een uurtje rijden buiten het centrum. Het bevond zich afgelegen in een savannelandschap dat bestond uit droge grasvelden met slingerende paadjes die naar dorpjes leidden. Op dat moment verscheen er een meisje in de verte. Ze liep onze richting op en ik vroeg een van de Zimbabwaanse jongens die bij het Centre werkte of hij aan het meisje wilde vragen of ik haar mocht fotograferen. Ze knikte heel verlegen ja. Ik maakte twee Instax foto's en gaf er eentje aan haar. Het meisje op het slingerende pad was het mooiste verjaardagscadeau.’’