Either not dead or does not exist

Van 29 juni tot 2 juli presenteert een nieuwe lichting fotografen zich tijdens de afstudeerexpositie ‘Cut the Mustard’ van de HKU. KIEKIE sprak Felicity van Oort over haar afstudeerserie.

Welke fotografie opleiding heb je gedaan (of ben je mee bezig) en wat is het belangrijkste dat je hebt meegekregen?

Ik ben zojuist afgestudeerd aan de HKU. ( Hogeschool voor de Kunsten Utrecht) richting fotografie. Wat ik geleerd heb tijdens de opleiding is dat alles wat je doet; boeken lezen, films kijken, reizen etc. een investering in jezelf is als maker. Nieuwsgierigheid is een pré. Ik heb, als ik er nu op terug kijk, alles uit de academie tijd gehaald wat ik er voor mezelf uit kon halen. Een van de meest waardevolle leerervaring is mijn stage in New York. Ik kreeg de mogelijkheid en vond het doodeng. Toch koos ik er voor om op dat vliegtuig te stappen. Het was waardevol omdat ik leerde dat ik ver weg, en toch op mezelf kon zijn. Door mijn stage in New York kwam ik op mijn onderwerp van mijn afstuderen en had ik het vertrouwen om opnieuw, maar dan nu alleen, naar New York te gaan. Twee maanden ben ik er in het voorjaar geweest. Het zijn keuzes die ik eng vond maar kansen die ik niet wilde laten schieten. Dingen tóch doen die ik eng vind vind ik belangrijk. Ze maken je áltijd een rijker mens.

Hoe kun je jouw stijl het beste omschrijven?

Dat vind ik een lastige vraag. Ik werk in eerste instantie vanuit het verhaal wat ik wil vertellen. Daarbij onderzoek ik welke vorm de beste drager is. Mijn afstudeerwerk is een video-installatie geworden bestaande uit fotografie en audio. Ik onderzoek graag de grenzen binnen het medium. Ervaring vind ik een belangrijk aspect. Het liefst zit ik dicht op de huid van de kijker.

Waardoor of door wie laat jij je beïnvloeden in het werk dat je maakt?

Ik laat me beïnvloeden door het verhaal wat ik vertel en het werk dat voor zichzelf spreekt. Daarmee bedoel ik dat er, vanaf startpunt tot aan het einde, in het proces zoveel kan gebeuren wat je niet bedacht had. Een docent van mij zei: "Op een gegeven moment gaat het werk zelf tegen je praten." Daar heeft hij gelijk in. Dan is het een kwestie van goed naar het werk kijken en luisteren. Het kan zijn dat je ineens een totaal andere kant op moet dan je wilde. Belangrijk is om die momenten te omarmen en een knop om te zetten om verder te kunnen. Een natuurlijke omslag in het maak proces. Verder vind ik het belangrijk om open te blijven voor de ervaringen in het leven die kunnen bijdragen aan het maken. Drie maanden geleden overleed mijn moeder. Ik moest onverwachts terug naar Nederland en ben daarna weer teruggevlogen naar New York. Ik vond het zwaar, maar tegelijkertijd bracht het verdieping in mijn werk. Het was ook een bijzondere ervaring de dood zo dichtbij te ervaren, zelf mijn verdriet te hebben en tegelijk bezig zijn met het werk waarin het gaat over de dood, rouwen en plek geven.

Ik was hierdoor zo gegrepen dat ik besloot het dieper te onderzoeken en er werk over te maken