Gameboy cameraman

don’t go up to close. Keep a distance to see something.

Ik hou van verrassingen, van nieuwe ontdekkingen, van fotografie die de randen opzoekt. De enorme hoeveelheid aan fotografie die we dagelijks zien en het bekijken van tientallen portfolio's per jaar kan mijn honger naar nieuwe ontdekkingen niet altijd stillen. Veel van wat je ziet lijkt vaak op iets wat je al kent of heb je elders beter gezien. Het is het lot van de veelvraat.

Voor mij is fotografie pas echt goed als het een van de volgende drie dingen doet: een klap in mijn maag, het teweeg brengen van een reactie in mijn hoofd of het toucheren van mijn hart. Heel zelden doet het deze drie dingen tegelijk. Ik zie en ik vind heel veel zelf als ik mij in fotoland beweeg. Maar ik leun ook heel vaak op mijn internationale netwerk die mij wijst op werk dat opvalt. Veel van mijn contacten zoeken in de enorme stroom foto’s online en bijna allemaal gebruiken ze Instagram als zoekmachine. Het is een grote stroom waarin iedereen gevonden kan worden of verdrinken in de glinsterende schoonheid.

Recent wees een van mijn partners in crime mij op Gameboycameraman. Briljant in simpelheid, verrassend in het effect en een feestje voor mijn brein die in verwarring raakt bij de poging het werk in groter formaat te bekijken. Gameboycameraman is het werk van de Franse fotograaf Jean-Jacques Calbayrac die opgroeide in Monaco. Een bijzondere plek en een ongewone plek. Het is in Monaco waar hij een interesse toonde voor film en fotografie. Na omzwervingen in Azië kwam hij uiteindelijk in Parijs terecht waar hij een kunst en fotografie studeerde op de fotoschool Gobelins. Hoewel succesvol in het exposeren van zijn werk, zocht hij in 2015 een nieuwe uitdaging in London. Altijd gefascineerd door experimenten met Polaroids, natte plaat processen en analoog werk, deed hij hier zijn digitale ontdekking: werkend met de oudste gameboy voorzien van een camera plaatst hij zijn werk op zijn Instagram pagina.

Kleiner is beter en minder is meer

Het werk, meestal in zwart/wit, toont straatfotografie in London maar ook vaak portretten en natuurbeelden. Op het scherm van je telefoon zien de kleine beelden er korrelig uit. Het resultaat van de GameBoy camera geeft grove pixels die in klein formaat voldoende informatie geven om je hersenen het beeld te laten begrijpen en je genoeg informatie te geven om de situatie tot je te nemen. De valstrik die de fotograaf zet is effectief: onze neiging het beeld aan te tikken en groter te maken levert eerder minder op dan meer. Hoe groter de foto hoe grover de pixels hoe minder onze hersenen het nog begrijpen. Kleiner is beter en minder is meer.

Voor mij de ontdekking van de afgelopen tijd en altijd dichtbij op mijn telefoon waar ik een paar keer per week kijk in de hoop opnieuw meegenomen te worden in ontdekkingsreis door London. In een tentoonstelling was het werk al eens te zien op het formaat van één bij één meter. Van dichtbij zag je bijna niks. Na vele passen achteruit en met je rug tegen de muur ontplooide zich het visuele wonder. Een beetje het effect dat ik wilde simuleren met de afruk in KIEKIE krant. Just like I said: Don’t go up to close. Keep a distance to see something. Ga kijken op je telefoon en speel het spel met de pixels.

groet, Lars

Instagram Gameboycameraman