Wondering en Wandering

Time-doesnt-fly-.jpeg

Carla Vermeltfoort stuurt de blik van haar publiek door beelden te combineren. Met behulp van haar combinaties geeft ze ook betekenis aan haar beelden en geeft ze haar kijk op melancholische gevoelens zoals weemoed, vergankelijkheid en verlangen. KIEKIE sprak haar over haar werk en werkwijze.

Je fotografie is vrij conceptueel. Wat vormt je beginpunt en waar haal je inspiratie uit?

Het beginpunt kan van alles zijn, iets wat ik lees, hoor of zie. Ik vergaar van alles wat me aanspreekt, de onderwerpen komen dan vanzelf bovendrijven. Inspiratie betekent voor mij mezelf in een 'flow' brengen, een focus of concentratie hebben voor de dingen om me heen. Voortdurend mijn voelsprieten aan, en uiteindelijk de verbanden zien.

Is er een overkoepelend thema in je werk? En zo ja, waarom houdt dit thema je zo bezig?

Het overkoepelende thema in mijn werk is 'verlangen', maar ook tijd, natuur, weemoed en vergankelijkheid komen steeds weer terug. Verlangen heeft zo'n mooie melancholieke onmogelijkheid in zich. Het is eigenlijk: je losmaken van de invloed van de sterren, je lot. Je hebt er altijd je verbeelding bij nodig. In mijn werk gaat dat verlangen vaak over vrijheid, het verre. Het 'verre' versus waar je aan verbonden bent, waar je wortels liggen. Wat zou kunnen zijn en wat is. Dat hoort voor mij ook bij elkaar, het een kan niet zonder het ander. Geen vrijheid zonder grenzen. Geen dromen zonder realiteit.

Je combineert vaak beelden met elkaar. In welk opzicht kunnen verschillende beelden elkaar versterken en wat doet de combinatie van beelden met de inhoud van de foto's?

Door beelden te combineren, kun je meer sturen. Het wordt meer een vertelling. Als kijker ga je zoeken naar verbindingen tussen de beelden. De inhoud van de foto's kan zo versterkt worden of juist verrassen. Je kunt meer een sfeer maken waarin je de kijker uitnodigt om mee te gaan.

Verbonden met het onderweg zijn