My name Sue, how do you do?

In ‘op weg naar het eindexamen’ volgen wij fotografiestudenten die in het laatste jaar van hun opleiding toewerken naar het eindexamen. De serie 'My name Sue, how do you do?', welke gaat over één van de duizenden masseurs aan het strand van Bali, verovert nog voor Irminia zal afstuderen al een plekje op Fotofestival Naarden dit voorjaar. In dezelfde periode zal zij tijdens de eindexamenexpositie van de Fotoacademie te zien zijn in Loods 6 in Amsterdam.

Hoe ben je op het idee gekomen om Sue te gaan volgen en een stukje uit haar leven te fotograferen?

Ik ontmoette Sue op het strand van Bali. Ze was een van de vele masseurs op zoek naar klanten. Een beetje brutaal, niet direct innemend. Maar wel de enige die aan alle toeristen vroeg: ‘How are you?’ Ze verkocht ook armbandjes. En als je wilde kon je je nagels laten lakken. Ik liet me door haar behandelen. We kletsten wat. Een paar jaar later was ik er weer. Sue zat er nog steeds. Massage deed ze niet meer, ze had last van beginnende artrose. Ze had een opgezwollen gezicht gekregen omdat ze zelf was gaan dokteren met medicijnen. Ze kon ook niet meer zo goed lopen. Haar heup weigerde dienst. Ik realiseerde me hoe wonderlijk het is dat je een uur lang een intiem contact hebt zonder ook maar iets van elkaar te weten. Deze zomer besloot ik mezelf bij een aantal masseuses uit te nodigen. Ik ruilde 1 uur in voor 24 uur om elkaar beter te leren kennen. In een etmaal eet je samen, je slaapt samen, wordt samen wakker. Je kunt ook samen zwijgen, net als tijdens een lange rit in de auto.

Waarom heb je juist gekozen voor zwart-wit beelden?

Het merendeel van de series die ik maak zijn zwart-wit. Als kind was ik verslaafd aan de boekenserie ‘Het aanzien van…12 maanden wereldnieuws in beeld’. Elk weekend dook ik in de boekenkast om er een jaargang uit te pikken. Tot 1986 waren ze volledig in zwart-wit, alleen de cover was in kleur. Daarna ook het binnenwerk. Dat vond ik jammer. Thuis hebben wij zo lang mogelijk een zwart-wit televisie gehad. Mijn moeder vond kleur ordinair, jarenlang heeft ze zich nog op zondagavond geërgerd aan het felle groen van de velden als we Studio Sport keken. Zwart-wit brengt voor mij het onderwerp terug tot de kern. Bovendien zijn textuur en contrast nergens zo mooi als in een zwart-wit beeld. Maar het is geen dogma voor me. Ik laat me graag door kleuren verleiden, maar ze moeten wel een meerwaarde voor de foto hebben.

Hoe heb je het vertrouwen gewonnen en ben je toegelaten bij de mensen thuis? Was dat makkelijk of juist moeilijk?

Het was niet de eerste keer dat ik in Bali was en de vrouwen aan het strand had ik bijna allemaal al eerder ontmoet. Maar bij iemand thuis komen is een ander verhaal. Hun armoede houden ze graag verborgen, uit trots. Visite moet worden verwend en dat schept verplichtingen; lekkers in huis, alles extra opgeruimd. Ik bood aan om voor mijn overnachtingen te betalen. Dat vonden ze bijna beledigend. Om in ieder geval iets terug te doen, liet ik me de dag erop door ze masseren. Ik vond het verschil in houding intrigerend: het hele zakelijke aan het strand, heel streetwise ook, en de warme, bescheiden manier van doen thuis.

Ik werd een beetje een van hen