Op weg naar het eindexamen met Loretta Mulders

PUSH IT TO THE LIMIT staat voor een collectief van 32 fotografiestudenten van de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten, Den Haag (NL). Wat hen bindt is dat ze relevante onderwerpen onderzoeken. Ze gebruiken fotografie om vragen te stellen, te onderzoeken en te verkennen; soms tot ver over de grenzen van het fotografische medium heen. Ik vraag eindexamenstudent Loretta Mulders (1993) naar haar afstudeerproject en plannen voor de toekomst.

© Loretta Mulders

Hoe kun je jouw stijl van fotografie het best omschrijven?

‘‘Als fotograaf creëer ik werelden die misschien niet echt bestaan, maar wel heel fijn voelen om in te geloven. Mijn projecten ontstaan eigenlijk altijd als een reflectie op hoe wij als mensen gevormd worden door de grenzen van de maatschappij waar we in leven. Overkoepelende en terugkerende thema's zijn bijvoorbeeld mentale gezondheid, gender en masculiniteit. Er schuilt een kleine activist in mij die gepassioneerd is om mensen een andere kant van de medaille te laten zien. Ik vind het interessant om schurende grenzen op te zoeken en de gebaande paden te verbreden met het werk dat ik de wereld inbreng. Belangrijk is daarbij dat het nooit te schreeuwerig wordt. Ik neem mensen graag aan de hand mee in de wereld die ik heb gecreëerd, waarna ik ze los laat om hun eigen blik op het onderwerp te vormen. Ik ben een hele intuïtieve maker en mijn projecten zijn altijd vrij gelaagd. Zo gebruik ik vaak verschillende type camera's (analoog & digitaal) door elkaar heen in één project, in combinatie met zelf geschreven gedichten of archief materiaal. Het beste werkt voor mij altijd om zo veel mogelijk foto's te maken. Het lukt mij nooit om van te voren een project uit te stippelen, hoe meer ik fotografeer, hoe duidelijker de route van mijn project wordt.’’

© Loretta Mulders

Waar gaat jouw afstudeerproject over en wat is jouw werkwijze geweest?

‘‘Mijn afstudeer project ' Does a Lamb Stray Like a Lion?' is een dialoog tussen mij en drie Poolse broers genaamd Jan (21), Jozef (12) en Jeremi (1). Samen met hen onderzoek ik wat het nou eigenlijk betekent om een man te zijn in 2019. Zelf ben ik opgevoed door een leger aan vrouwen en heb daardoor mijn hele leven vol fascinatie naar mannen gekeken. Dit project is ontstaan omdat ik mij afvroeg wanneer masculiniteit eigenlijk zichtbaar wordt en hoeveel invloed onze maatschappij heeft op het creëren van deze masculine trekjes. Is het aangeleerd? Wordt het verwacht? Is er eigenlijk ook een andere manier om man te zijn? De broers zijn alle drie in hele andere fases van hun leven waardoor ik de mogelijkheid heb gekregen hun van heel dichtbij te zien ontwikkelen. Ik heb heel veel tijd bij hen thuis in Warschau doorgebracht om een idee te krijgen van hun dynamiek en gesprekken te voeren over mannelijkheid. Je zou kunnen zeggen dat er twee verschillende lijnen samenkomen in dit project: mijn eigen vraagstukken omtrent de symbolen van masculiniteit in de maatschappij en de observatie van drie jonge mannen in de bloei van hun leven. Omdat het een gelaagd/complex onderwerp is en ik het idee wilde versterken dat er in dit project verschillende perspectieven zijn, heb ik er voor gekozen met drie verschillende camera's te fotograferen (analoog midden formaat, point-and-shoot, digitale full frame). In de publicatie die ik heb gemaakt, maar ook in de installatie die te zien is op het graduation festival, speel ik heel bewust met die verschillende lagen in het verhaal. Het is een speels geheel wat verschillende ingangen biedt om naar het onderwerp te kijken. In de installatie ben ik letterlijk bezig met materialen en lagen over elkaar heen te brengen, in het boek gaat het vooral om de combinatie van verschillende visuele stijlen en gedichten die je door het boek heen leiden.’’

© Loretta Mulders

Wat is de grootste les die je geleerd hebt tijdens jouw periode op de KABK?

Pfff, meer dat zijn er sowieso meer dan één haha! Maar de belangrijkste zijn wel dat ik altijd mijn intuïtie moet volgen en je niet altijd alles hoeft uit te leggen. Overthinking is a bitch. Soms voelen dingen goed en moet je ze daarom doen, het besef waarom komt soms pas veel later. De afgelopen vier jaar aan de KABK waren voor mij één grote zelfreflectie en het is heel fijn om te zien hoe gigantisch veel ik geleerd heb over wie ik ben als fotograaf maar ook als persoon. En tot slot ook de realisatie dat community echt super belangrijk is. Het leven als fotograaf kan soms best wel individualistisch zijn maar ik heb zo veel lof voor mijn 'Push it to the Limit' klasgenoten, omdat we zonder elkaar nooit zulke grote en vette dingen voor elkaar hadden kunnen krijgen. Ik geloof er echt in dat we meer moeten samenwerken in ons vak.

Het media landschap is erg verdeeld in een hyper-masculine idee van de man

Wat zijn je plannen na je afstuderen?

Ik ga in de zomer mijn 'ADAM' project verder uitbreiden. Met dit doorlopende project bevraag ik of we mannen gelijke kansen geven om zich te bevrijden van bestaande stereotypen en we hen steunen om hun kwetsbaarheid te omarmen. Ik maak naakt portretten van mannen over de hele wereld in een stijl die doet denken aan schilderijen die gemaakt werden van vrouwen tijdens de Renaissance periode. Daarnaast heb ik tijdens mijn afstuderen een nieuw platform opgezet genaamd Fellow ( www.fellowmag.com), waar we aanvulling proberen te geven op het hedendaagse idee van masculiniteit. Er zijn online, maar ook in de populaire geprinte media, maar weinig plekken voor mannen waar er gepraat wordt over kwetsbaarheden, seksualiteit of bijvoorbeeld gewoon een plek waar huisvaders dingen kunnen lezen over elkaar. Het media landschap is erg verdeeld in een hyper-masculine idee van de man of een plaatje waarbij er gelijk geassocieerd wordt met de gay-scene. Fellow probeert meer diversiteit aan te bieden en een minder zwart/wit beeld te geven van wat mannelijkheid inhoudt. Dus heel wat werk aan de winkel!