Interview Louise Honee

Louise Honée trok voor haar project We Love Where We Live naar McDowell County in West Virginia om te onderzoeken hoe de jonge generatie zich daar staande houdt. Dit voormalige welvarende mijngebied is veranderd in een uitzichtloze plek met weinig perspectief op betere tijden. Louise ging echter juist op zoek naar de schoonheid achter de malaise, de zachtheid achter de façade.

© Louise Honee

Hoe ben je de fotografie in gerold?

"Op de een of andere manier ben ik altijd erg geïnteresseerd geweest in fotografie. Het was toen mijn zus die mij erop attendeerde om zelf te gaan fotograferen. Ik besloot om eerst een de basisopleiding te volgen bij de Fotoacademie in Amsterdam om te kijken of het mij zou liggen om vervolgens de driejarige opleiding tot fotograaf te doen. Direct merkte ik dat documentaire fotografie mij aansprak. Ik vond het fijn om als het ware dagboek verhalen te fotograferen, geïnspireerd door mijn eigen kinderen en omgeving. Van hier uit vloeiden andere documentaire verhalen, die verder van mij aflagen. Uiteindelijk ben ik aan de Fotoacademie afgestudeerd met een project over vijf Afghaanse zusjes die als politiek vluchteling in Nederland opgroeiden."

© Louise Honee

Hoe ben je na het afstuderen verder gegaan?

"Ik kreeg van de jury tijdens mijn afstuderen het advies zelf magazines te benaderen. Zeker in het begin was ik heel blij dat ik opdrachten kreeg en heb ik de eerste jaren veel editorial werk gedaan. Maar op een gegeven moment voelde ik dat ik iets miste. Iets dat meer inhoud gaf aan mijn fotografie. Ik wilde hiernaar op zoek en voelde de noodzaak om (buitenlandse) workshops te volgen. Zo ontmoette ik de Franse fotografe Claudine Doury. Ik volgde een van haar workshops bij Les Rencontres d’Arles, tijdens het internationale fotofestival van Arles. Zij heeft mij aangespoord te vertrouwen op en te werken aan mijn eigen persoonlijke stijl. Zij stelde vragen als “ Wie ben jij nou echt?!”. Ok dacht ik, daar ga ik mee aan de slag. Toen kwam ik er achter dat mijn kracht zat in op mensen afstappen en ze op hun gemak laten voelen zodat er natuurlijke foto’s ontstaan."

© Louise Honee

Hoe ben je op het idee gekomen voor het project 'We Love Where We Live'?

"Ik had een serie gemaakt over kinderen in de mijnstreek van Noordoost Engeland, the Angels of the North. Toen ik op het journaal een item van Nieuwsuur zag met journalist Tom Kleijn over de mijnstreken in West Virginia, triggerde mij dat en heb meteen met Tom contact gezocht. Ik mocht langskomen in Hilversum om hem om advies en tips te vragen. Als hij een keer terug zou gaan kon ik misschien wel mee. Maar dat zat er voorlopig niet in dus besloot ik in mijn eentje te gaan. Een paar maanden later zat ik in het vliegtuig naar Roanoke."

© Louise Honee

Heb je van tevoren contact gelegd met de mensen daar?

"Nee, het enige wat ik van te voren had gedaan was contact zoeken met het plaatselijke en enige hotel van het stadje om een kamer te reserveren. Toen ik ’s avonds laat aankwam op het vliegveld in Roanoke stond er alleen een kerel met een lange baard en een kapotte spijkerbroek bij de taxi standplaats. Ik verwachtte een soort van shuttlebus dus toen hij me vroeg om mee te komen, dacht ik in eerste instantie van dat kan toch niet. Ik ben net een uur op Amerikaanse grond en het gaat nu al mis. Ik vroeg hem het hotel te contacten en alles klopte gewoon, maar je wordt toch meteen een beetje op de proef gesteld."

© Louise Honee

Wat trof je aan in dat stadje?

"Het was een desolaat gezicht toen ik daar aankwam, een uitgestorven centrum met alleen maar lege etalages. Ik dacht nou gaat het beginnen, en zette mijn zesde zintuig.aan. Ik ben gewoon maar rond gaan rijden om te kijken welke voorzieningen er nog wel waren. Een McDonalds zag ik en een Family Dollar (vergelijkbaar met een Aldi zoals bij ons). Nog niets gegeten te hebben kocht ik een zakje chips met cola waar ik in iedere geval de dag wel mee zou doorkomen. Toen ik stond af te rekenen sprak een man mij aan in de rij en zei "you’’re not from here”. Ik legde hem uit wie ik was, wat ik kwam doen en dat ik net was aangekomen. Hij vertelde mij dat hij een krantenbezorger was van de Daily Welch Newspaper, het krantje wat daar bezorgd wordt. Hij kon me wel naar het bureau brengen en dat leek me een heel goed begin . Zo kwam ik bij de redactie. Een heel ouderwets tafereel, net een scene uit een film van de jaren 80. Ik had een fotoboek met werk van mijzelf meegenomen en vertelde aan de redactiemedewerkers wat ik in Welch kwam doen en waar ik naar op zoek was. Via hen kwam ik in contact met een sportleraar die bokslessen gaf in een zaaltje gevestigd in een leegstaande oude high school. Hier mocht ik fotograferen en omdat ik in contact kwam met verschillende ouders kwam ik via deze gesprekken weer op nieuwe plekken. Omdat ik geleerd heb me open te stellen, merk je dat mensen je vertrouwen en een deel van hen ook blootgeven. Dat maakt deze manier van werken bijzonder."

© Louise Honee

Zit er een rode draad in jouw werk?

"Een steeds terugkomend thema in mijn fotografie is de identiteit van jonge mensen. Het interesseert me hoe de jeugd zich ontwikkelt in verschillende sociaal maatschappelijke omstandigheden. Ik vind het fascinerend om te zien hoe de identiteit van kinderen bepaald wordt door de omgeving waarin zij opgroeien. Ik heb me de laatste jaren gericht op de jeugd die opgroeit in voormalige mijnstreken, eerst die van Noordoost Engeland en daarna die van West Virginia in Amerika. Deze twee verschillenden plekken hebben veel overeenkomsten. In de vorige eeuw hebben beide streken florerende tijden gekend. De mijnbouw bepaalde als het ware de identiteit van de mensen die hier financiëel van afhankelijk waren. De mijnen zorgden voor werk, dus voor inkomen en alles er omheen, voor de mijnwerkers en hun families. Met het wegvallen van deze industrie zijn deze mensen letterlijk in een groot gat terecht gekomen. Niets heeft eigenlijk de mijnbouw kunnen vervangen. Mijnstadjes zijn veranderd in spooksteden waar grote werkeloosheid heerst en het vele drugsgebruik een van de andere grote problemen is. Een ander probleem wat zich met name in Amerika voordoet, is obesitas. Door armoede zijn de mensen geneigd goedkoop en slecht voedsel te kopen en is er nauwelijks voorlichting voor een gezonde levensstijl. De mensen zijn daar gewoon niet anders gewend lijkt wel."

© Louise Honee

Wat doet dat met de bevolking daar?

"Wat me opviel in West Virginia is dat de mensen er nogal gelaten leven. Passief, met de gedachte dat het tij misschien ooit wel zal keren. Een aantal mijnen zijn nog open maar decennia geleden zijn successievelijk mijnen gesloten en is niets anders in de plaats gekomen om het banenverlies op te vangen. Met Trump als president is er een sprankje hoop dat mijnen weer zullen opengaan aangewakkerd, maar weer zoals het ooit vroeger was lijkt een illusie. Toch wilde ik voor mijn Amerikaanse serie niet dit cliché beeld van armoede fotograferen. Ik was juist nieuwsgierig naar het sprankje hoop, wat toch vaak met jeugd verbonden is; jeugd als symbool voor de toekomst."

© Louise Honee

Werken de volwassenen nu buiten de stad?

"Heel veel volwassenen werken helemaal niet of zijn drugsverslaafd. Sommigen houden net hun hoofd boven water met een baan in de buurt en zitten daardoor net niet in de regeling van foodstamps. Een grote groep kinderen worden grootgebracht door hun grootouders. Het is soms nogal moeilijk te ontcijferen hoe de familieverbanden precies in elkaar zitten. Zo ontmoette ik bijvoorbeeld een huishouden waar drie kinderen, met allemaal dezelfde moeder maar ieder met een andere vader, grootgebracht werden door vier oudtantes en een oudoom (zussen en broer van hun oma).

© Louise Honee

Wat viel je op aan de manier van leven daar?

"Dat Amerika drijft op mensen die geld doneren voor arme mensen. Ook in West Virginia wordt er veel bereikt met ‘missionary’ geld. Tijdens mijn tweede bezoek ben ik in contact gekomen met Miss Marjie en Jack Fultz de oprichter van School for Life, een ‘mission’ gevestigd in een oud schoolgebouw in een mijnstadje. Zij zetten zich in voor de meest hulpbehoevenden van de omgeving. Miss Marjie is een sociaal werkster die zich niet alleen helemaal inzet voor de School for Life, maar ook een grote groep andere mensen die hulp nodig hebben. Iedereen kent Miss Marjie en heeft respect voor haar. Zo ontfermt ze zich over een groep kinderen wiens ouders in de gevangenis zitten, of drugsverslaafd zijn waardoor ze bij hun opa en oma wonen, die het op hun beurt ook niet makkelijk hebben. Met deze kinderen gaat ze naar de kerk om te bidden en te zingen, neemt zij ze mee naar de McDondalds voor een ijsje of een happy meal omdat ze toch ook best honger hebben, of trakteert ze de kids op een uitje naar de bios. Kinderen genieten daar volop van. Via de lijnen van Miss Marjie kon ik dichtbij families komen om de kinderen te fotograferen."


© Louise Honee

Tot welke conclusie ben je gekomen op de vraag hoe de jeugd zich daar ontwikkelt?

"Deze kinderen groeien op in het ruige en tegelijkertijd prachtige landschap. Families kennen grote problemen maar tegelijkertijd zijn de familiebanden heel close en vindt men geborgenheid bij elkaar. Ze hechten ook heel veel waarde aan de family community. Dat is fijn, wat ze hebben elkaar ook nodig, maar anderzijds werkt het ook heel beklemmend. Het wordt een vicieuze cirkel. Toch zijn mensen ook tevreden, of liever gezegd hebben ze vrede met hun situatie De kids weten zich aan te passen aan hun situatie, ze kunnen ook niet anders. Dat de mijnindustrie niet meer is wat het vroeger was heeft wel impact op hun jeugd doordat de generatie van de ouders hierdoor het zwaarst getroffen lijkt te zijn. De jeugd is de next generation waar alle hoop op gevestigd is."

© Louise Honee


Komt dan de onderzoeker weer in je naar boven?

"Haha, ja. Ik ben ook benieuwd naar andere gesloten en open mijngebieden zoals in Polen. Polen is een land wat nog volledig draait op koolmijnindustrie. Een echte tegenpool van West Virginia dus."