Het dynamische fotografenduo Meinke Klein

Fotografenduo Meinke Klein bestaat uit Meinke ten Have en Kees de Klein. Sinds hun afstuderen in 2010 vormen zij een succesvol duo en wordt hun werk gepubliceerd in magazines als Vogue, V Magazine, VMAN en 10 Magazine. Hun verschillende achtergronden heeft geresulteerd in een unieke samenwerking: altijd esthetisch, maar met een vervreemde twist. Ik was benieuwd naar deze unieke samenwerking en vroeg Kees en Meinke naar hun leukste herinneringen, taakverdeling en inspiratiebronnen. 

River Island x Ashish Gupta, 2017 © Meinke Klein

Wat is jullie achtergrond qua (voor) opleidingen?

‘‘We hebben allebei een opleiding gevolgd aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem, Kees deed Graphic Design en Meinke Fine Art. We kwamen allebei op ons zeventiende levensjaar rechtstreeks van de middelbare school uit een dorp in Gelderland. Blijkbaar sprak ArtEZ ons beide aan, gelukkig. Eigenlijk is de academie de enige highlight in een stad als Arnhem. Er is daar verder niet zo heel veel te beleven, dus we raakten allebei al vrij snel heel erg geobsedeerd door school. Bovendien is het extra speciaal dat er allerlei opleidingen in één gebouw gepropt zijn, waardoor als je een beetje je best doet al vrij snel met studenten van andere disciplines in aanraking komt. En anders ontmoette je elkaar wel op wodkawoensdag in een kroeg die The Move heet; vaste prik voor de hele academie destijds. Omdat Arnhem verder vrij geïsoleerd ligt, ver van alle ‘coole’ steden als Amsterdam en Den Haag, ontstond er op school wel een heel sterk communitygevoel. De enige mensen die in Arnhem wisten wat cool was of hoe je er cool uit moest zien waren de modestudenten, maar wij zeker niet!’’

Gabbers, Tom Nijhuis, 2011 © Meinke Klein

Waar en wanneer kwamen jullie elkaar tegen?

‘‘We hebben elkaar op de allereerste dag van de introductieweek van de academie ontmoet. Ons jaar begon in 2006 en we waren er allebei afzonderlijk van overtuigd dat deze introductiedagen echt heel belangrijk zouden zijn. Er was een verkleedthema en toch hadden we het allebei alsnog iets te subtiel aangepakt. Kees was als cowboy en Meinke als can-can girl, want wij zaten in de groep met een Amerikaans thema, dat was toen namelijk nog een onschuldig onderwerp. We raakten in gesprek tijdens een verplichte dansles en zijn meteen vrienden geworden, omdat we tijdens die les alleen maar samen in de lach schoten en flauwe grappen maakten. Een paar dagen daarna kwam er een kamer vrij op de etage waar Kees al woonde en is Meinke daar vervolgens ingetrokken. We hebben al met al twee jaar samen een verdieping gedeeld.’’

Barz Global, Rollacoaster, 2014 © Meinke Klein

Hoe begon de samenwerking en wat maakte jullie samen?

‘‘Onze vriendschap is vrijwel direct begonnen als een samenwerking. Het enige vak wat in onze opleidingen overeenkwam was fotografie en daar gingen we allebei overambitieus mee om. We hielpen elkaar met schoolopdrachten en dat was altijd een heel spektakel. Zo hebben we bijvoorbeeld Meinke’s hele kamer eens tegen het plafond en de muur gespijkerd om een optische illusie te creëren. En Kees heeft na een paar glaasjes goedkope Liebfraumilch een keer model gestaan in Meinke’s voyeuristische naaktserie “Het is weer feest bij de buren”. Er ontstonden ook veel projecten spontaan. Zo hebben we een fictieve tiendelige serie boekomslagen gemaakt over aangrijpende memoires van een vrouw dit ‘nooit mee mocht doen’. En we waren langdurig bezig met het maken van beeld voor een documentaireserie over een eveneens fictief personage genaamd Josie Lee Taylor en haar beste vriend Thomas (Thom voor vrienden); om maar een paar vroege highlights te noemen. We hebben eigenlijk uit eigen beweging een heleboel portretten gemaakt van fictieve personages waarvan we vonden dat die er op een bepaalde manier op moesten staan. Daar gingen we dan hele avonden samen in op. In Arnhem was het zo dat als je een beetje wist hoe je een camera moest vasthouden al heel snel door modestudenten werd gevraagd om een collectie of ander project voor ze te fotograferen. We hebben dit allebei een paar keer afzonderlijk van elkaar gedaan, maar dan was het altijd zo dat de één de ander hielp met make-up of licht, of we waren gewoon elkaars assistent. Uiteindelijk werd het zo’n lokale macro-industrie dat we besloten dat we beter konden gaan samenwerken omdat we elkaar anders toch maar in de weg zaten. In een concurrentiestrijd hadden wij als vrienden eigenlijk helemaal niet zo’n zin. De naam Meinke Klein was vrij snel bedacht, dat was in 2009. Ook hierbij hadden we een uitvoerige fantasie want het klonk als een stoere Duitse vrouw die het internationaal vast heel goed zou doen. Good for her!
Na ons afstuderen in 2010 zijn we het fotograferen als duo meteen heel serieus gaan nemen en zagen we er allebei wel een toekomst in. Achteraf gezien bleken we wel een bepaalde toewijding van elkaar te verwachten en stelden we plannen voor bijvoorbeeld een master allebei steeds uit. We wilden het echt gaan proberen samen. Best bijzonder als je je bedenkt dat we allebei 21 waren en ons individuele afstudeerwerk was daarbij ook zeker niet onopgemerkt gebleven. Al onze studiegenoten vertrokken per direct uit Arnhem. Wij zijn eigenlijk nog heel lang blijven hangen om zonder afleiding en met lage lasten en met behulp van bijbaantjes zo veel mogelijk reisjes naar Londen te kunnen maken.’’

Nasir Mazhar, 2014 © Meinke Klein

Hoe zijn jullie bij het agentschap Unit terecht gekomen?

‘‘2011 is een heel belangrijk jaar voor ons geweest. We kwamen in contact met ons huidige agentschap Unit. Narda van ’t Veer was eigenlijk de eerste die ons opmerkte. We mochten langskomen en ook meteen weer vertrekken, want we moesten eerst maar een betere camera kopen. Dan mochten we terug komen. Toch voelden we ons door deze ontmoeting en kritische opmerking wel gelijk serieus genomen. We zijn heel hard gaan werken voor een nieuwe camera waarmee we heel veel nieuw werk gingen maken zodat we hopelijk terug mochten komen. We hebben toen onder andere onze serie met gabbers geschoten samen met ontwerper Tom Nijhuis, die toch echt wel voor een kleine doorbraak zorgde. We vinden het extreem gaaf dat deze beelden heel erg geadopteerd zijn door de nog steeds bestaande gabberscene. Ze duiken altijd overal op. Ze hebben in hele toffe underground hardcorekrantjes gestaan en als je nu het woord gabber intypt op Google zitten ze bij de eerste hits, bijna als een soort stockbeelden voor gabber. Hierna mochten we terug komen bij Narda.’’

fotografie mag van ons best een beetje pijn doen aan je ogen

Andreas Kronthaler & Vivienne Westwood, The British Fashion Council, 2016 © Meinke Klein

Wat omschrijft jullie stijl van fotografie het best en wat fotografen jullie het liefst?

‘‘We proberen altijd heel erg graag nieuwe dingen, we veranderen vaak qua licht en houden erg van improviseren. We merken dat we vaak gevraagd worden voor een soort probleemklussen: we hebben maar een uur de tijd; het moet in de studio maar wel een beetje buitengevoel hebben; er moeten 25 looks op één foto in vijf minuten; graag een intiem groepsportret van mensen die niet op dezelfde dag beschikbaar zijn; intiem gecropt maar wel alle schoenen erop en ook het haar en de armen; een slaapthema maar dan toch zeer energiek gefotografeerd; etcetera. Grotendeels vinden we dit natuurlijk heel leuk. We houden heel erg van het fotograferen van grote groepen en van mensen die geen model maar gewoon supercool zijn. Of die juist iets anders heel erg goed kunnen.
We zijn altijd op zoek naar een bepaalde dynamiek, maar daar proberen we elke keer een andere oplossing voor te vinden, afhangend van wie we voor ons hebben of met wie we samenwerken. Als we aan het fotograferen zijn proberen we voor alles een scherp oog te hebben en proberen we ons te bemoeien met alle aspecten. Hierbij gaat het ons niet zozeer om smaak maar meer om of ‘iets werkt’. Voor ons geldt dat alles wat een levendig beeld ten goede komt uitvergroot moet worden en de rest laten we juist weg. ‘Mooi’ is voor ons echt niet zo belangrijk. Levendigheid en karakter hebben voor ons prioriteit. En fotografie mag van ons best een beetje pijn doen aan je ogen!
In onze stijl van werken hebben we ons altijd heel graag laten beïnvloeden door degene met wie we samenwerken. We hebben geleerd om daar heel kritisch in te zijn. Soms heb je een magische klik met bijvoorbeeld een bepaalde stylist, het is ons heel erg aangelegen om daar een duurzame relatie mee op te bouwen. Een goede samenwerking met een stylist, klant, model of retoucher proberen we echt heel erg te koesteren omdat we dat zien als iets heel waardevols en bijzonders in deze business.’’

River Island x Ashish Gupta, 2017 © Meinke Klein

Hoe denken jullie over fashion fotografie anno 2018?

‘‘We zien modefotografie als een taal die je beheerst of niet, met alle clichés van dien. Wat wij zelf heel belangrijk vinden is dat je die taal leert gebruiken om dingen in beeld te normaliseren die in de echte wereld helaas nog niet normaal zijn. We willen altijd beelden maken die de beeldtaal op een bewuste en positieve manier beïnvloeden en proberen thema’s die we belangrijk vinden in het DNA van ons beeld te verwerken. Zo letten we er heel erg op dat ons portfolio door alle jaren heen heel divers is in alle aspecten, maar zeker qua casting. En we vinden het heel belangrijk om kritisch tegenover schoonheid te staan. Achter ‘schoonheid’ gaat vaak commercialiteit schuil en dat is in de mode-industrie een hele frustrerende battle. Maar als fotograaf kun je daar wel degelijk keuzes in maken en hier je eigen stempel op drukken. We denken en hopen dat het in twijfel trekken van clichés over schoonheid en verkoopbaarheid voor de generatie fotografen na ons al normaler is, zodat er wellicht een blijvende verandering doorgezet kan worden, en geen tijdelijke tendens.’’

V Mag, NYC © Meinke Klein

Wat was jullie tofste shoot ever?


’’We hebben voor de British Fashion Council ooit de opdracht gekregen om hun belangrijkste menswear designers en patrons te fotograferen. We deden dit samen met een art director waar je op zich al je borst voor moet nat maken. Toen we de call sheet zagen met namen zoals Vivienne Westwood en Paul Smith slaakten we wel even een gilletje van de zenuwen. We hebben deze art director nog heel even opgebeld om te vragen of hij een grapje maakte toen hij mailde dat Samuel L. Jackson in het begin van de ochtend eerst nog even op de foto moest. Sommige sterren waren zo groot dat ze geen tijd of zin hadden om naar de studio te komen. Dus stonden wij om zes uur ’s ochtends een studio in Paul Smiths showroom te improviseren. We waren echt helemaal met z’n tweeën; geen haar, make-up, styling of assistent, niets! En natuurlijk deden onze lichten het niet. We waren als de dood om kortsluiting te veroorzaken en ondertussen neuriede en ijsbeerde Sir Paul Smith onrustig door de showroom en bemoeide hij zich met onze techniek. Gelukkig ging het die middag bij Vivienne Westwood en Andreas Kronthaler een stuk beter. Ook hier moesten we in Vivienne’s showroom een studio opzetten tussen alle dure kleren. We waren heel zenuwachtig want zij waren voor ons de grootste sterren die we ooit op de foto hebben mogen zetten. Maar juist zij waren ontzettend geduldig en namen alle tijd voor het maken van de foto. Ze waren heel nieuwsgierig en geпnteresseerd in wie we waren en Andreas mailde later zelfs nog of we niet nog wat extra foto’s konden afmaken. Deze heeft hij later gebruikt in een openbare liefdesbrief aan Vivienne en ze worden gebruikt als het officiële persbeeld. Daar zijn we natuurlijk wel hartstikke trots op! ‘‘

Het interview met Meinke Klein is ook te lezen in Kiekie no.23