Interview Peggy Kuiper

De fotografie van Peggy Kuiper kenmerkt zich door gestileerde, vervreemde beelden met een grafische invalshoek. Na een grafische studie besloot Peggy zich in 2014 helemaal te richten op de fotografie. In de afgelopen jaren heeft de focus op techniek zich verruild voor een focus op haar eigen stijl. Ze fotografeert onder andere voor Fucking Young Magazine, de Volkskrant, Harpers Bazaar én won dit jaar een prijs bij de ADCN Awards. Ik vraag Peggy naar de ontwikkelingen in haar werk en haar plannen voor volgend jaar.

foto cover Kiekie no. 24 : cover Dio, album Venus © Peggy Kuiper

Hoe ben je met fotografie begonnen en heb je een opleiding gedaan?

"Als het enkel om fotografie gaat ben ik autodidact, maar ik ben wel opgeleid als grafisch ontwerper aan de de kunstacademie St. Joost in Den Bosch. Op jonge leeftijd hield ik mij veel bezig met tekenen en schilderen dus de stap naar een kunstacademie was voor de hand liggend. Ik heb het daar ontzettend naar mijn zin gehad. Mijn stage periode bij designer Anthon Beeke, die helaas zeer recent is overleden, was cruciaal, daar is eigenlijk mijn nieuwsgierigheid naar fotografie ontstaan. Anthon was autodidact en had een zeer autonome werkwijze. Zijn typografie is heel beeldend. Het blote jonge vrouwen alfabet uit 1969 gefotografeerd door Ed van der Elsken is een mooi voorbeeld van hoe Anthon Beeke op een vernieuwende manier met typografie omging. Ik was enorm geïntrigeerd door zijn provocerende stijl en gewaagde keuzes in zijn werk. Na mijn afstuderen werkte ik nog een aantal jaar als grafisch ontwerper en begin 2014 ging het roer pas echt om en besloot ik mij geheel op de fotografie te richten. Ik wist niets van techniek, alleen dat ik graag beelden wilde maken. Ik heb mij door middel van tutorials op YouTube de techniek van fotografie en Photoshop aangeleerd. Daarnaast heb ik heel veel koffietjes gedronken met fotografen die ik inspirerend vond en een enkele keer geassisteerd. Ik was iets te eigengereid waardoor ik het assisteren niet lang volhield, heel veel respect voor goede assistenten! In het begin lag mijn focus nog erg op de techniek en langzaamaan ontwikkelde ik mijn eigen stijl."

Still, Louis Vuitton special © Peggy Kuiper

Hoe uit jouw grafische achtergrond zich in je fotografie?

"Ik denk vooral mijn manier van kijken. In de jaren dat ik werkzaam was als grafisch ontwerper ontstond er een duidelijke voorkeur in mijn beeldtaal: simpliciteit. Mijn vertrekpunt in fotografie is hetzelfde als in mijn grafische werk, ik construeer in beide gevallen een nieuwe wereld vanuit een wit palet, mijn fotografie is hierdoor gestileerd. Hoekige, strakke kleurvlakken en eenvoud zijn typerend voor mijn manier van fotograferen."

Met welk werk won je de ADCN award silver lamp photography? En wat betekende dit voor je?

"Het album Venus van Dio Braaf is het werk dat mijn agentschap Cake Film/Photography had ingezonden. Met weinig middelen heb ik een serie eenvoudige en karakteristieke portretten willen neerzetten. Deze portretten kwamen tot stand door samen te werken met fijne mensen die kwaliteit nastreven. Alles begint voor mij met de voorpret, in dit geval bestond het onderzoek uit sparren met Dio Braaf en Yousef Gnaoui. Voordat ik fotografeer heb ik al een vrij goed idee over wat het moet worden. Dit kan ik, als iets niet werkt, ook heel goed loslaten. Ik ben geen twijfelkont, ik weet wanneer ik het beeld wat ik wil heb en ga dan door met het volgende. Voor mij is het belangrijk om de energie hoog te houden door ergens voor te durven kiezen. De prijs was een aangename verrassing, het geeft vooral motivatie om met een bak energie nieuw werk te creëren. Daarnaast is het fijn om bevestiging te krijgen vanuit vakmensen."

Badpak (personal work) © Peggy Kuiper

Wat is bij jou de verdeling vrij werk/werk in opdracht? Hoe houd je deze balans goed?

"Ik denk dat het bij mij wel in balans is. Ik krijg veel opdrachten waar mij gevraagd wordt naar mijn eigen inbreng. Zo kan ik vaak in opdracht werk maken wat goed aansluit op mijn persoonlijke werk. Uiteraard met een gegeven thema en een kader vanuit de klant, wat ook vaak heel inspirerend werkt. Het is voor mij belangrijk om vrij werk te blijven maken, omdat het mij de vrijheid geeft om te experimenteren en mezelf te blijven verrijken. Vrij werk zend ik zo af en toe in naar bijvoorbeeld een online magazine, zodat het alsnog een platform krijgt. Dit is voor mij een manier om mezelf zichtbaar te maken onder potentiële klanten. Bij commerciële opdrachten is mijn agentschap Cake Film/ Photography een belangrijke pijler. Zonder hen wordt het lastig om grote producties te draaien en het vertrouwen bij grote klanten te winnen. De werkwijze is duidelijk anders dan wanneer ik vrij werk maak of werk voor kleinere klanten zoals bladen of beginnende merken. In mijn persoonlijke werk creëer ik zowel de vorm als de inhoud. Bij commerciële opdrachten gaat het om het verhaal van de klant, een verhaal dat ik in mijn eigen stijl zo goed mogelijk wil vertalen. Ik stel mijzelf op die momenten in dienst van het verhaal. Die afwisseling is verfrissend, uitdagend en leerzaam."

Diversiteit is kenmerkend voor mijn werk

Gobi Sunglasses © Peggy Kuiper

Hoe cast jij je modellen?

"Het hangt uiteraard van de klus af. Heel af en toe cast ik op straat, maar eigenlijk vooral via modellenbureaus. Nu wil ik wel meer met streetcasting gaan doen, omdat modellen van modellenbureaus vaak jong zijn en ik over het algemeen wel echt gecharmeerd ben van een uitgesproken karakter wat vaak gepaard gaat met een beetje levenservaring en lef. Zeker omdat ik ook met bewegend beeld wil experimenteren is het van belang dat een model geloofwaardig overkomt. Iemand hoeft niet per se te voldoen aan het standaard schoonheidsideaal, integendeel. De expressies die ik nastreef gaan ook vaak tegen de esthetische verwachtingen in. Diversiteit is kenmerkend voor mijn werk, ik werk graag met mensen van alle etniciteiten die mijn kleurenpalet verrijken."

Erwin Olaf © Peggy Kuiper

Hoe heeft jouw carrière zich de afgelopen jaren ontwikkeld?

"Ik ben nu bijna 5 jaar bezig met fotografie en 2,5 jaar werkzaam als fotograaf. Er is in de afgelopen vijf jaar enorm veel gebeurd. De eerste twee jaar heb ik veel vrij werk gemaakt, heel veel lelijke dingen ook om vervolgens beter te begrijpen wat ik wel wilde maken en veel vlieguren gemaakt om de techniek te beheersen. Ik vond het belangrijk om mijn werk te toetsen bij andere mensen, vaak waren dit fotografen. Kritiek vond en vind ik nog steeds erg belangrijk om te kunnen groeien. Soms kan het ook te snel gaan. Zo werd ik door een hele goede galerie benaderd, dat was uiteraard geweldig, maar te vroeg. Ik zat nog midden in de zoektocht naar mijn identiteit als fotograaf. Ik werd aangenomen om de stijl die ik toen had die nog niet eigen was, dus ik besloot al na een half jaar de galerie te verlaten. Mede doordat ik nooit verlegen ben geweest in het benaderen van bladen en merken begon na twee jaar ploeteren het balletje te rollen. Soms waren dingen te hoog gegrepen, waardoor ik ook niet altijd het gewenste effect kreeg, maar dat schrikt mij niet af. Better aim high! Het meedingen naar prijzen was en is belangrijk voor me. Het is een goed platform om via een andere invalshoek gezien te worden door potentiële klanten. Cake Film/Photography kwam op mijn pad en was geïnteresseerd en ik sloot me aan bij dit agentschap waar ik nog steeds blij mee ben. Zij begeleiden mij vooral met producties en zijn erg fijne mensen om mee samen te werken."

Noem een hoogtepunt uit jouw carrière

"Een hoogtepunt was toch wel Erwin Olaf fotograferen. Hij is in de fotografie een belangrijke inspiratie en ik vond dat ontzettend spannend om te doen, omdat hij precies wist hoe en wat. Voor deze shoot werkte ik samen met een 3D artiest uit Londen om de portretten net even een extra dimensie te geven."

Albino in vitrine, in samenwerking met Willem Stapel

Op welke manier kijk jij tegen modefotografie aan?

"Als het om modefotografie gaat werk ik graag samen met stylisten die lokale designers en sustainable merken steunen. Het valt me op dat Nederlands designers erg innovatief met duurzaamheid bezig zijn. Naast het duurzame vlak vind ik het ook belangrijk, zoals ik al eerder aangaf, om niet alleen te focusen op het standaard schoonheidsideaal. Het verhaal dat ik wil vertellen is de basis en daarin speelt mode een cruciale rol om het concept geloofwaardig te maken. Sommige modebladen, zoals Fucking Young staan heel erg open voor deze insteek waarin de mode het verhaal versterkt. Wanneer ik geen mode serie schiet, maar een portret voor bijvoorbeeld de Volkskrant speelt mode dus net zo een belangrijke rol om mijn verhaal uit te beelden. Ik zie mijzelf echt als beeldenmaker en niet als modefotograaf."

Ik vind het belangrijk om ook wendbaar te blijven in de stijl die ik hanteer, zodat ik niet teveel terugval op hetgeen wat vertrouwd voelt

Personal work © Peggy Kuiper

Wat zijn je plannen voor aankomend jaar?

"Naast fotografie wil ik mij het komende jaar gaan focusen op verschillende media die in dienst staan van het verhaal. Dat ik niet beperkt word door het medium fotografie, maar de vrijheid neem om mijn verhaal te vertellen in de uiting die hier het beste bij past. Zo heb ik laatst een serie gemaakt waarin 3D en fotografie door elkaar lopen. Door technieken te mixen kunnen er hele interessante nieuwe werelden ontstaan. Ook wil ik mij meer verdiepen in bewegend beeld. Naast nieuwe technieken zou ik ook mijn stijl onder de loep willen nemen. Ik ben begin dertig en ik kan niet anders zeggen dat ook ik op deze leeftijd grote vraagtekens heb en dat is ook verfrissend. Naast het esthetische vlak in mijn concepten wil ik ook de focus leggen op maatschappelijke aspecten die mij fascineren. Kleine verhalen met diepgang in een esthetisch jasje toegankelijk en behapbaar maken. Ik vind het belangrijk om ook wendbaar te blijven in de stijl die ik hanteer, zodat ik niet teveel terugval op hetgeen wat vertrouwd voelt."

Het gehele interview met Peggy Kuiper is ook te lezen in Kiekie no.24