Prachtig Plastic

In zijn serie Plastic Utopia gaat fotograaf Henri Blommers op zoek naar het effect van (plastic) afval op het straatbeeld.

Hoe is het idee ontstaan om de impact van plastic op de natuur te fotograferen?

''Het begon met een ergernis dat mensen altijd troep gooiden bij een boom in de straat. Ik ben toen anderhalf jaar lang elke dag een foto gaan maken bij diezelfde plek en soms van de boom zelf. Mijn ergernis werd vervangen door een fascinatie voor de verhalen die soms bij de boom lagen, flapperend tape uit videobanden, een oud autootje waar niet meer meegespeeld werd, etcetera. Ook kwamen vragen naar boven waarom iets op die manier wordt afgedankt. Als de functie van iets vervalt, dan zien wij het als iets dat waardeloos is. Niet alleen voor onszelf, maar waardeloos voor iedereen.''

Waarom kies je ervoor om op juist dit aspect van milieuvervuiling te focussen?

''Er is niet echt een afweging geweest, dit aspect is denk ik hetgeen waar we de meeste invloed op hebben. We kunnen plastic scheiden (deed ik voorheen ook niet), we kunnen altijd tassen meenemen en producten uitkiezen op hun verpakking. Wij kunnen dat zelf doen, het wordt lastiger om anderen vegetarisch te laten worden, om fabrieken minder te laten uitstoten, om veevoer lokaal te produceren. Ondanks dat de impact en de zichtbaarheid heel groot zijn, vinden we het heel moeilijk om ons gedrag aan te passen.''

Daarnaast zijn de beelden echt een ode aan de natuur

Je brengt dit maatschappelijke thema op een vrij esthetische manier in beeld. Wat is het idee hierachter?

''Het is zo'n voor de hand liggend thema, dat mensen bij voorbaat al in een stuip schieten. Mensen weten wel dat er een probleem is, maar sluiten zich er door alle negatieve aandacht op een gegeven ogenblik voor af. De esthetiek in mijn beeld moet mensen in eerste instantie aantrekken. Ik denk dat het beter werkt door tegen mensen te zeggen: kijk eens wat een prachtig vuil in een nog prachtigere natuur, misschien valt het wel mee, ruimt de natuur het zelf op en komen er nieuwe soorten. Ik hoop dat mensen dan denken, je maakt het allemaal wel heel rooskleurig. Maar dan is het denkproces begonnen en heb je ze betrokken bij het werk. Daarnaast zijn de beelden echt een ode aan de natuur. Dat wil niet zeggen dat lelijkheid niet ook een mogelijkheid was geweest, mijn straatproject had soms heel smerige foto's van rottende spaghetti met veel bruinige kleuren bijvoorbeeld, maar dat was meer documentair. Ik wil het nu wat surrealistischer aanpakken.''

In bijna al je werk speelt maatschappelijk engagement een prominente rol. Wat is belangrijker voor jou, de boodschap of het beeld?

''Oh is dat zo? Ik ervaar dat niet zo, niet heel bewust in ieder geval. Ik vind zelf dat ik soms nog wel wat meer basis mag hebben als legitimatie voor het maken van werk. Ik maak de wereld graag mooier dan ze is en kan dan de boodschap snel weer uit het oog verliezen. Bij deze serie hoeft dat geen probleem te zijn, omdat ik het eigenlijk een beetje uitvergroot en misschien zelfs bombastisch benader. Het heeft meer te maken met het feit dat ik deze grijze, grauwe soms nare wereld, lastig vind. Dus ik heb nogal de neiging om de schoonheid te zien in een koekje op tafel, de dampkrullen van de thee of onkruid op de stoep. Tegelijkertijd ben ik soms weer overweldigd door alle schoonheid in de eenvoud en zou ik willen roepen naar iedereen: kijk eens om je heen, hoe mooi het is, hoe fijn al die mensen zijn! Aan de andere kant ben ik wel iemand die steeds activistischer wordt en me veel met thema's over gender, milieu, mensenrechten en HIV bezig houd. Dus als je dan beeld maakt, zullen die onderwerpen er altijd doorheen sijpelen.''

Wanneer is deze serie voor jou volledig?

''Oei, lastige vraag. Er zit volgens mij nog heel veel groei in deze serie. Zelfs antwoorden op jouw vragen, geven alweer nieuwe invalshoeken. Hij zal ooit wel af zijn, maar dat hoeft niet. Ik had vlak na mijn afstuderen op de Fotoacademie de neiging om alles te bedenken in afgeronde series, elke expo moest er iets nieuws zijn, het oude was al voorbij gestreefd. Nu denk ik dat verschillende series voor jaren naast elkaar kunnen bestaan, ik kan bijvoorbeeld dan weer aan iets anders werken, wat weer een kruisbestuiving oplevert. Het onderwerp op zich en de natuur zullen me altijd inspireren. Ik moet meer onderzoek doen en meer met biologen, sociologen en filosofen samen gaan werken. Dat geeft het beeld iets meer context. Verhalen werken het best en het verhaal om deze serie heen kan nog wel gestut worden. Eigenlijk wil ik ook meer naar de vuilnisbelt toe. Kijken wat daar nog groeit, het omdraaien. Wat als er bijna alleen nog plastic is en er hier en daar nog een ijzersterk, krachtig plantje zich daar toch op weet te vestigen? Dus mensen die zich hier mee bezig houden, stuur me een bericht…''

henriblommers.nl