De onverwachte momenten van Rahi Rezvani

Nederlands-Dans-Theater-campaign-2016-©RAHI-REZVANI-NO-MEDIA-USE-1.jpg

Een tijd geleden las ik in een interview dat de in Iran geboren Nederlandse fotograaf Rahi Rezvani voor zijn 35e internationaal wilde doorbreken. Nu wordt hij inmiddels veelvuldig gevraagd om zijn werk én dat doet hij vooral in het buitenland. Ik ontmoette Rahi in hotel Lion D'or in Haarlem en werd twee uur lang bevangen door zijn passie voor beeld.

Hoe kijk jij tegen fotografie aan?

Ik noem mezelf geen fotograaf, maar ik ben ook geen kunstenaar. Ik ben gewoon iemand die heel graag beeld maakt. Welke naam ik het moet geven weet ik niet, maar dat maakt ook niets uit. Naast fotografie, beweeg ik mij langzaam richting film. Op dit moment werken we aan een film die ik heel graag wil maken.”

Hoe belangrijk is post-productie voor jou?

''Heel belangrijk. Tijdens mijn studententijd – in 2003 -ben ik in aanraking gekomen met Eizo. Een van mijn docenten werkte voor een groot bedrijf, waarvoor ik de postproductie deed. In ruil daarvoor kreeg ik twee Eizo-monitoren, de 21 inch CG. Ik leerde al snel dat het ontzettend belangrijk is dat wat je ziet op je monitor, overeenkomt met de werkelijkheid. Ik herinner mij nog goed dat toen ik voor het eerst een foto op een EIZO-monitor bekeek, ik ook echt het papier zag en niet de monitor. Ik dacht: dit is het beste ‘papier’ wat ik digitaal kan zien. Het leek op mat fotopapier en daar houd ik nog steeds van. Je zult mijn prints nooit op glanzend papier zien, alles is low-key en geprint op zwaar papier. Dus toen ik die twee monitoren kreeg, hielp me dat echt om de digitale camera te leren begrijpen. Hierna kocht ik een 31 inch ColorEdge, die heb ik nu nog steeds. Daarna ontmoette ik in Nederland mensen van EIZO en ben ik, omdat ik zoveel werk met deze monitoren, hun ambassadeur geworden. Soms geef ik lezingen voor een groep fotografen, om te vertellen over mijn ervaringen.”

Doe je zelf altijd de post-productie?

“Ja. Als iemand anders jouw post-productie doet, doet hij dat ook voor twintig andere fotografen. Al die fotografen hebben allemaal dezelfde uitstraling en kleurgebruik. Je bent niet meer speciaal en dat wil ik niet. Ik vind het belangrijk om een eigen handtekening te ontwikkelen. “

Fotografie gaat niet over competitie

Is er een reden waarom je je werk nooit zult inzenden voor een award?

“Anderen raken met mijn foto’s, dat is voor mij het enige wat telt. Als je jezelf en de mensen om je heen nog steeds kunt raken met een foto van tien jaar geleden, dan ben je naar mijn mening een goede fotograaf. Dat zijn niet de foto’s voor commerciële doeleinden, die raken mensen maar heel even. Fotografie gaat voor mij niet over competitie.”

Welke camera gebruik je?

“Ik schiet met Hasselblad en Leica. Deze combinatie werkt voor mij het beste. Ik gebruik de Leica-M lenzen. De Hasselblad – Leica M-Monochrom is een van de beste camera’s die er op dit moment bestaat. De CCD-sensor van deze camera geeft de meeste diepte in de beelden. Ik wil geen camera die iedereen heeft, ik wil een andere vormgeving en design. Mijn eerste twee Hasselblads kocht ik zelf, net als de vier analoge Leica’s, die heb ik allemaal nog. Ik ben altijd blijven begrijpen wat ze doen, en nu ben ik nog steeds gek op ze. Heb je niet voldoende geld voor een nieuwe Hasselblad of Leica, ga dan naar Marktplaats en koop een tweedehands. Camera's worden natuurlijk steeds beter gemaakt, zodat iedereen een redelijke foto kan maken. Maar dat betekent nog niet dat het een goede foto is. Daar moet je veel meer voor doen. Jouw emotie, als mens en als fotograaf, moet in erin zichtbaar zijn. Je beelden moeten een ziel hebben.”

En qua techniek?

“De technieken moet je kennen, maar je moet ze niet volgen. Want als je de technieken volgt, dan mist je eigen handtekening. Als iemand je vertelt hoe je moet fotograferen, dan kun je daar naar luisteren en ervan leren, maar je moet nooit precies hetzelfde gaan doen. Want waarom zou je iets willen doen wat een ander ook al heeft gedaan? Als je een goede fotograaf wilt worden, moet je een fotograaf vinden waar je volledig in gelooft. Je wordt zijn assistent, geeft tien jaar om hem dag en nacht te assisteren. Dan word je een goede fotograaf “

Waarom print je alles wat je fotografeert?

“Ik geloof niet in fotografie zonder afdruk. Mensen staren naar een plaatje op de monitor en vergeten het vervolgens weer. Ik druk bijna alles wat ik maak op een klein formaat af en bewaar dit, dan kun je het altijd nog fysiek aanraken. Mensen denken tegenwoordig dat wanneer je een foto afdrukt, dat je het dan ook moet verkopen of presenteren. Maar dat is niet waar. Dat printje geeft je feedback door de energie die het heeft. Als het geprint wordt, dan pas is het gepubliceerd, niet als je het digitaal bewaard. “

Je moet vangen wat je hart vertelt