Op weg naar het eindexamen met Sandra Minten

Van 21 tot 23 december presenteert een nieuwe lichting fotograferen zich tijdens de afstudeerexpositie ‘Lucid’ van de Fotoacademie. KIEKIE sprak Sandra Minten over haar afstudeerserie.

Waar gaat je afstudeerserie 'Room' over?

‘‘In ‘Room’ zie je drie kamers of ruimtes waarin zich mensen bewegen. In de eerste serie zie je Rob, mijn vader. Hij heeft het hele universum teruggebracht tot een bank, een kussen en een tafel. Hij vindt het wel best zo. In het volgende werk maak je kennis met Leen. Een harddrugverslaafde, onbehuisde man die een existentiële beslissing nam en het roer omgooide. In mijn afstudeerwerk zie je een korte film waarin Leen zijn worsteling in de afkickkliniek kliniek beschrijft. De laatste serie is een verhaal over een Roma-familie in Roemenië waarbij drie generaties dicht op elkaar leven in een kleine kamer. In dit familieverhaal staan de kinderen Paulo en Vivien, neef en nicht, centraal. Ik zou hen graag blijven fotograferen tot volwassenheid of daar nog voorbij en ontdekken of het mogelijk is je eigen keuzes te maken als de ruimte letterlijk en figuurlijk klein is.’’

Room' bestaat uit drie verschillende series. Wat is het idee hierachter en waarom juist deze drie?

‘‘De drie projecten hebben een persoonlijke drijfveer, maar zijn ook een onderzoek naar autonomie. Vertrekpunt hiervoor is voor mij een citaat uit Nonnen en Soldaten van Iris Murdoch:

‘‘Je kunt niet zomaar even rondkijken en een keus maken en kijken waar je heen zou gaan, je bent tot aan je nek in het leven weggezonken, ik althans wel.’’

'Room' staat voor de ruimte die mensen innemen in het leven en hoe iedereen probeert daarbinnen er het beste van te maken. Wat betekent het om autonoom te zijn, om weggezonken in die ruimte met regels, relaties en verplichtingen je eigen leven te bepalen?’’

Als documentaire fotograaf heb je vaak lang de tijd nodig om series te maken, terwijl je op de fotoacademie elk half jaar nieuw werk moet laten zien. Hoe heb je dit ervaren?

‘‘Het begin was overweldigend; alles was nieuw. Maar ik had een geweldige docent in het eerste jaar, Anouk de l’Ecluse en een sterk gemotiveerde groep medestudenten van wie ik heel veel leerde. Vooral in de eerste twee jaren is de hoeveelheid verplichte en technische opdrachten alsmede vrij werk dat je moet maken ontzettend groot. Met een baan in het onderwijs ernaast was dat flink aanpoten. Echter, docenten en mentoren hebben erop gehamerd onze fotografische handtekening ook te laten schijnen over de verplichte opdrachten. Maar ja, wat was dat dan, die handtekening van mij? Ik had nog geen idee wie ik was als fotograaf of waar ik mezelf kon plaatsen in de traditie van de fotografie. In die eerste jaren was mijn werk dus nog onsamenhangend. Maar ja, die kilometers moet je maken hè. Nicole Segers, mijn mentor heeft een groot deel van de weg met mij bewandeld. Door veel met haar te reflecteren, ontwikkelde zich de fotograaf in mij. In mijn examenjaar kreeg ik les van Joost van den Broek. Hij stelde mij een cruciale vraag waarmee alles op zijn plek viel. Het werd niet per se makkelijker, maar wel logischer en dat gaf mij meer rust in mijn hoofd. Ik werkte aan langlopende projecten en verwerkte de verplichte opdrachten daarin. Dat voelde goed.’’

Fotograferen in kleur laat het verstrijken der tijd prachtig zien

Je werk is zowel in kleur als in zwart-wit. In hoeverre communiceren beide vormen van fotografie iets anders voor jou en hoe pas je dit toe in je werk?

‘‘Voor mij speelt er niet alleen een keuze tussen kleur of zwart-wit; het gaat verder dan dat. Ik zoek een vorm waarvan ik vind dat die het meest geschikt is om de inhoud die ik belangrijk vind te laten zien. Ik begrens mezelf daarin niet. In het verhaal van de familie waarbij drie generaties dicht op elkaar leven, wil ik om de hoofdpersonen heen dansen. Ik wil ze vanuit alle hoeken en standen fotograferen, emoties vangen, karakters ontdekken en verhoudingen ontrafelen. Op die manier ervaar ik daar de diepste verbinding en probeer ik bij de kern van de mensen te komen. Kleur leidt mij daarin af. In de serie van mijn vader probeer ik mijn eigen aandeel als fotograaf te minimaliseren. Het is zijn beslissing om zijn leven op deze manier in te richten. Door de camera steeds op dezelfde plek te zetten en hem vanuit hetzelfde standpunt te fotograferen, laat ik de autonomie zoveel mogelijk bij hem. Fotograferen in kleur laat het verstrijken der tijd prachtig zien en versterkt de autonomie. Leen heb ik gevraagd om zelf te vloggen tijdens zijn traject in de Jellinek kliniek. Een korte film vond ik de beste vorm om zijn worsteling en het continu heen en weer geslingerd worden tussen emoties te laten zien.’’

Wat zijn je toekomstplannen?

’’Ik heb nooit gedacht dat ik me op stofzuigen zou verheugen, maar dat is wel het eerste wat ik ga doen na mijn afstuderen. Eens even goed door het huis heen, opruimen, gewoon even lekker poetsen zonder ook maar ergens over na te denken. Uiteraard ga ik verder met de lopende projecten. Ook zijn er al ideeën en contacten voor een volgend project. Het lijkt me mooi om in het werkveld beelden te kunnen leveren. Wat de toekomst daar zal brengen weet ik niet, maar dat ik blijf fotograferen staat voor mij vast.’’

Van 21 t/m 23 december 2018 presenteren 17 afgestudeerden fotografen van de Fotoacademie, de eindexamen expositie ‘LUCID’. Ieder met eigen invalshoek en stijl maken zij de stap naar het professionele leven als beeldmaker. Kom het ervaren op LUCID!
Je bent van harte uitgenodigd op Vrijdag 21 december 2018 wanneer de expo om 20.00 feestelijk wordt geopend.