Een zoektocht naar intimiteit

In ‘op weg naar het eindexamen’ volgen wij fotografiestudenten die in het laatste jaar van hun opleiding toewerken naar het eindexamen. Wat betekende de opleiding voor ze en is het gelukt een eigen stijl te ontwikkelen? Meestal gaat dat met vallen en opstaan, maar dat hoort bij het proces. Iedereen beleeft het op een andere manier en dat is nu wat het juist zo interessant maakt. Hier het verhaal van Zora Ottink (1997), laatstejaars student aan de Fotoacademie. Aankomend voorjaar zal zij tijdens de eindexamenexposite te zien zijn in Loods 6 in Amsterdam.

Hoe waren de afgelopen jaren op de Fotoacademie?

Op de Fotoacademie had ik voor het eerst het gevoel dat ik me echt kon uitdrukken. Dat ik me kon verliezen in beeldtaal. Ook was het voor het eerst dat ik me echt gezien voelde. Toch loop ik hier ook tegen grenzen op. Iedere docent heeft zijn eigen visie en mening over je werk. De kunst is om daar tussendoor je eigen spoor te vinden.

Want als je de intensiteit zoekt schuw je de teleurstelling niet

Hoe zou je je stijl omschrijven?

Een gezicht, een afstandsbediening, een bloem bij nacht, een buik onder water; mijn foto’s hebben iets tussen droom en werkelijkheid. Ik fotografeer mijn leven, mijn vrienden, mijzelf. In mijn zoektocht naar intimiteit probeer ik zo dichtbij mogelijk te komen. Hierin streef ik naar intensiteit en niet zozeer naar geluk. Want als je de intensiteit zoekt schuw je de teleurstelling niet. Zonder dalen geen bergen. Ik hoop in mijn beelden emoties op te roepen en te delen: verlangen, verdriet, woede, troost, geluk en natuurlijk alles overkoepelend liefde.

Op welk werk ben je het meest trots tot nu toe?

Ik werk niet seriematig in de klassieke zin, maar hou van een verzameling losse beelden. In het boek “Forever Now and Then” komt mijn leven in bevroren momenten voorbij. Forever Now and Then is de paradox tussen de droom, het geluk dat je niet kunt vasthouden en de realiteit, nu en dan.