FACESTORIES, Hans van Manen

Samen met fotografe Julie Blik heeft Ariella Kornmehl begin 2015 een online portrettenproject opgezet genaamd FACESTORIES. Ze portretteren bijzondere mensen in bepaalde beroepsgroepen en schrijven daar een passende tekst bij, die ze vervolgens samen plaatsen op hun Facebookpagina. Kiekie plaatst iedere week een foto en verhaal uit dit bijzondere project. Ik stel een aantal vragen aan initiatiefneemster Julie Blik en we tonen het eerste portret en verhaal; Hans van Manen.

Julie, hoe ben je op het idee gekomen voor Facestories? En waarom gebruik je Facebook als medium de berichten over te brengen?

''In eerste instantie was het plan een serie portretten te maken binnen een bepaalde bevolkingsgroep. Door Facebook in te zetten als platform zou het 'ons-kent-ons'-effect worden gestimuleerd omdat je onder de berichten natuurlijk direct kan reageren. Ik wilde een serie portretten maken die het 'daglicht' zouden zien zonder afhankelijk te zijn van een expositie/boek/publicaties in traditionele media. Daarnaast was het idee om bij iedere geportretteerde een artikel te schrijven, een persoonlijk verhaal. Na een zoektocht van 2 jaar kwam ik Ariella Kornmehl tegen; een romanschrijfster met reeds 5 romans op haar naam. Zij was erg enthousiast over het idee en bracht haar eigen ideeën mee. Facebook gebruiken als platform was perfect: wekelijks op zondagavond precies om 20 uur verscheen een nieuw portret met een kort, persoonlijk verhaal dat de lezer/kijker een inkijk in het leven van die persoon gaf. Onze volgers wilden iedere week weer opnieuw verrast worden. We hebben de doelgroep algauw breed gehouden, bepaalde beroepen gekozen in eerste instantie maar daarna ging het stokje al snel van de ene interessante persoonlijkheid naar de ander zonder bepalende voorwaardes. Hierdoor kregen we een heel diverse serie mensen, prachtig om iedereen te ontmoeten! Ariella en ik deden alle gesprekken en fotografie altijd samen; geen vooropgezette vragen maar gewoon open gesprekken over liefde, familie, geschiedenis, politiek, werk, etc.''

Hoe gaat het interview in zijn werk? Spreken jullie altijd op 1 plek af?

''De kracht van FACESTORIES zit vooral ook in de combinatie van de juiste fotokeuze bij het verhaal; ik maakte de keuze van het beeld altijd nadat het verhaal geschreven was. Dit wordt altijd gedeeld door de geportretteerde zelf op soclal media maar ook door vele anderen, waardoor het bereik snel groter werd en we steeds meer enthousiaste volgers kregen. Het laatste jaar hebben we voornamelijk vanuit het Lloyd Hotel in Amsterdam gewerkt; een prachtige plek waar ze ons altijd enorm hartelijk hebben ontvangen. Hier vonden de gesprekken en fotografie plaats.''

FACESTORIES, Behind every face lies a story to be told

Zouden jullie de verhalen op den duur willen bundelen/uitbrengen in boekvorm?

''We zijn momenteel in gesprek met verschillende partijen voor het uitgeven van het FACESTORIES boek. Waar we erg naar uit kijken is het feest dat we geven in het Lloyd Hotel waar dan natuurlijk ook alle 100 portretten worden tentoongesteld. Hier wordt dan het boek gepresenteerd. We zijn ook nog op zoek naar een stichting; via een online veiling zullen we de portretten op den duur gaan verkopen; de opbrengst gaat naar het goed doel. Dit hele project is zelfstandig opgezet, vooralsnog zonder fondsen/sponsoring. Bureau XXS (linken) heeft ons vrijblijvend geholpen met adviezen en het ontwerp van ons mooie logo/pay-off.''

FACESTORIE 88. Hans van Manen

Ons gesprek vond plaats bij Hans thuis in tegenstelling tot de meeste andere gasten van FACESTORIES die we meestal ontvangen in het Lloyd Hotel in Amsterdam. Hans bleek een zeer gastvrije en onderhoudende man, ons gesprek duur ruim 1 1/2 uur en was boeiend. Aan Ariella de taak om hiervan de essentie te vangen in woorden. Mijn handen jeukten om ook tijdens het gesprek al te fotograferen maar ik heb t bij een paar telefoonfotootjes gelaten. Wat een open en eerlijke man. Zoveel hebben we besproken. Toen hij zich ging verkleden voor de shoot, toch een ander zwart truitje, mochten we meelopen met hem tot in de slaapkamer. Dat was bijzonder maar tegelijkertijd ook weer heel normaal; onze gasten zijn gewoon mensen. En zoals vele fotografen weten is een mens die gefotografeerd wordt altijd weer in meer of mindere mate kwetsbaar. Het fotograferen duurde niet erg lang. 'Zo is het vast wel goed', zei Hans.

''Anderhalf jaar geleden viel hij ongelukkig. In eerste instantie had hij niet gemerkt hoe slecht hij er aan toe was, pas toen hij de volgende ochtend het bed niet meer uitkwam wist hij dat het goed mis was. Het was al een dans op zich om nog uit bed te komen en bij het telefoontoestel te geraken. Intussen hoeft hij geen trappen meer te lopen en woont hij op een van de mooiste plekjes van Amsterdam. 'Het geluk is altijd aan mijn zijde!' Een gevoel dat hij van kinds af aan meekreeg van zijn moeder. Zij geloofde in Hans en gaf hem een ongekend zelfvertrouwen mee. Als dertienjarige mocht hij school verlaten om te doen wat hij het liefst wilde, werken in de danswereld, moeder stond pal achter hem. Zijn vader speelde amper een rol in zijn leven, ook dat vindt hij prima. 'Ik begrijp nooit waarom mensen daar moeilijk over doen. Het was heel goed zo.' Zijn Duitse moeder leerde hem uiteraard ook hoe alles hoort in het leven, een opvoeding waar hij nog steeds veel aan heeft.''

choreografie is een beetje zoals een uitgebreid diner moeten voorbereiden

''Het vertrouwen dat zij hem gaf, probeert hij ook weer door te geven aan mensen met wie hij werkt. Hij kan goed delegeren en wil op anderen kunnen rekenen. Hij werkt nog elke dag, 'waarom niet?' 'Choreografie is een beetje zoals een uitgebreid diner moeten voorbereiden, je bent er dagenlang bewust en onbewust mee bezig, en na een tijdje weet je precies wat je wilt. Ik heb geen idee hoe ik het allemaal verzin, ineens is het er gewoon, dat is juist de magie! Het helpt als je weet dat iets móét, juist dat moeten is relevant, zonder moeten gebeurt er niets.' Hans van Manen heeft een fenomenaal oeuvre op zijn naam staan en daarbij heeft hij over de hele wereld de meest bijzondere onderscheidingen in ontvangst mogen nemen. 'Die prijzen maken pas gelukkig als ze iets bijdragen aan de danswereld. Voor de historie is het cruciaal dat er meer geschreven wordt over de dans, zonder verleden is er geen toekomst. Dat de zalen continu uitverkocht zijn heeft geen historische waarde.' Het tekort aan media aandacht voor de dans ergert Hans. Als we langs de prachtige fotografie lopen, veel van zijn goede vriend Maplethorpe, begint hij daar enthousiast over te vertellen. Ook in deze kunstvorm blonk Hans een tiental jaren uit, maar sinds eind jaren negentig focust hij zich op de danswereld en in dat werk voelt hij zich compleet. 'Het ballet gaat altijd over menselijke verhoudingen, er is altijd wel iets aan de hand.' Wat dat betreft, is het niet anders dan het leven.''

Tekst: Ariella Kornmehl

Foto: Julie Blik

Lees meer Facestories verhalen op de Facebookpagina