Het reisdagboek van Iris Haverkamp Begemann; Seoul, Zuid-Korea

Iris Haverkamp Begemann, documentair portretfotograaf, vertrok een aantal maanden geleden naar Australië. Ze kocht een one-way-ticket met als doel zich te laten verrassen en inspireren door het land, de mensen en de rigoreuze verandering. Voor Kiekie maakt ze visuele updates van haar doorreis. In dit tweede deel neemt ze ons mee naar Seoul, Zuid-Korea.

''In de hyper competitieve maatschappij van Seoul heeft Yang June eigenlijk al verloren. Als 42-jarige ongehuwde skileraar met bijbehorende bruine teint en wonend in een door zijn ouders ingericht appartement begeeft hij zich op het terrein van verscheidene taboes die de Koreaanse cultuur rijk is.''

''Op zijn beurt voelt hij zich niet aangetrokken tot zijn landgenoten, die volgens hem 'no feeling' tonen. Het laten zien van emotie staat in Korea gelijk aan gezichtsverlies. Dit idee vindt zijn oorsprong in de eeuwenoude wijsbegeerte 'confucianisme', dat het heersende stelsel van normen en waarden in Korea bepaalt. Volgens deze ideologie hindert het uiten van emotie het nobele gedrag van de gemeenschap.''

''Het is mij al snel duidelijk dat Yang June de sociale druk van de strikte Koreaanse maatschappij graag inwisselt voor de individuele mentaliteit van het Westen. In zijn huis verhuurt hij een kamer aan toeristen zodat hij gemakkelijk vriendschappen sluit met Westerse toeristen en gesprekken kan voeren met gelijkgestemden.''

''Ondanks dit lichtpuntje binnenshuis, noemt Yang June zichzelf depressief met als reden dat hij niet over genoeg geld bezit. Arm is hij ogenschijnlijk niet, want elke dag ligt er een nieuw pakketje met de allernieuwste dure technologie op de deurmat. Ironisch genoeg symboliseert dit de neverending prestatiemaatschappij waar hij in leeft. Enigszins triestig neem ik afscheid van mijn huisgenoot voor acht dagen, mij realiserend dat hij met dit competitieve perfectionisme zijn utopische ideaalbeeld nooit zal verwezenlijken.''

irishaverkampbegemann.com